Vurmayin...

Gecen yil bu zamanlar, Ali Ismail yasiyordu. Mehmet, Abdullah, Ethem, hepsi  yasiyorlardi.
Gecen yil bu zamanlar Fadime teyze yasiyordu. Yuregi evlat acisiyla yanmamis acidan olmemisti.
Gecen yil bu zamanlar, o cocuklarin evlerine daha ates dusmemisti. Gunleri geceleri asla bitmeyecek bir aciyla orulmemisti.
Sonra hersey degisti. 
Hayat degisti. 
Iyi ya da kotu. 
Oyle ya da boyle. 
Gercek olan bir sey var ki cismen onlar yok artik hayatin icinde. 

Bugun Ali Ismail’in davasi var. Carsamba gunu de Mehmet’in.
Onlari asla geri getirmeyecek ama dogru bitmesi sart davalar.
Anilari icin. 

Bu sabah Ali Ismail'in davasiyla ilgili haberlere bakarken annesini yeniden gordum.
Aciyi resmedin deseler, sanirim Emel teyzenin fotograflarini masanin ustune dizmek yeterli.
Yuzundeki tek bir cizgiye bile dokunmadan.
O cizgilerin her biri acinin baska bir hali...

Ve sabah yine Ali Ismail'in fotograflarina baktim.
Allahim nasil da guzel gulen bir cocuk. 
O'nun her fotografini gordugumde icimde bir yer sizliyor benim.
Boyle incecik, sicim gibi bir sizi.

Onun gozlerine bakiyorum, gozlerim doluyor.
Sonra video geliyor aklima.Iki buklum olusu, kacmaya calismasi...
Allahim nasil bir acidir o...

Gorgu taniklari anlatmis ya Ali ismail o sopalar vucuduna inerken Vurmayin diyormus.
Vurmayin oldum...
Baska soze ne hacet.
Goz gore gore oldurduler gencecik cocuklari...