Ic dokme

Bazen kendimi durmaksizin cemberinde donen bir fare gibi hissediyorum. Ya da hamster. Neyse iste o kafesin icindeki oyuncaklarla oynayip oyalanan, ama illaki o cemberde delicesine kosan kucuk yavrulardan biri. Ben.

O cember de rutinim. Uyan. Ise git. Calis. Calis. Calis. Eve don. Dinlen. Eglen. Uyu. Uyan.  Ise git. Calis. Calis. Calis.... boylece devam ediyor. Ben kosuyorum. Cember donuyor. Ama isin kotusu onca kosmama, cabalamama, ve yol aldigimi dusunmeme ragmen o cember hep yerinde duruyor.

Bunca kosturmaya benim uzaklara varmis olmam gerekmez mi? Bir dagin eteklerindeysem dagin zirvesini gormus olmamali miydim? Bir yolun basindaysam yolun ilerisine varmis olmamali miydim? Ben niye her durup neredeyim diye baktigimda ayni yerde buluyorum kendimi?

Evet is hayatindan bahsediyorum. Yoksa hasa ozel hayatimda ayni yerde durmadigim ortada. Bir gun oradayim, bir gun burada. Bir yil bir ulkedeyiz bir yil baska ulkede. Sen buna mi rutin diyorsun diyeniniz olabilir. Soyleyeyim evet, ben buna rutin diyorum. 

Zira o degisen ulkeler benim Uyan. Ise git. Calis. Calis. Calis. Eve don. Dinlen. Eglen. Uyu. Uyan.  Ise git. Calis. Calis. Calis... rutinimdeki sadece Dinlen ve Eglen adimlarini degistiriyor. Dinlendigim yer ve eglendigim yer. Gerisi ayni. Ayni is. Ayni projeler. Ayni insanlar. Ayni sorumluluklar. Hersey ayni. ayni. ayni...

Huzurlu ve mutlu bir hayatin esassinin o dinlen ve eglen ikilisinde sakli oldugunu biliyorum. Dinlen. Eglen. Iste bu ikisine sigdirdigimiz enerjinin hayatimizin geri kalini yonettiginin farkindayim. Zaten yasadigim anin, elimde olanin olabildigince keyfini cikarmaya calisan bir insanim. Bunu basariyorum demiyorum. Ama cabaliyorum. Velakin rutinimdeki diger kelimelerdeki ayniliktan bazen boguluyorum.

Bildiginiz boguluyorum. Nefes alamayacak kadar bunalmis hissediyorum bazen kendimi. Bir tek kelime daha dinleyemeyecek kadar dolmus. Bir tek soru daha cevaplayamayacak kadar bikmis hissediyorum. Ve tum bu hezeyanlari yasarken o cemberin icinde hala delicesine kosuyor oluyorum. Bir fare, bir hamster gibi. 

Duramiyorum zira durmama firsat yok. Ben ne kadar bunalirsam bunalayim. Ben ne kadar buraya kadar dersem diyeyim toplantilarin, isin gucun bittigi ya da bitecegi yok.

Bundan 4 yil onceydi. Hayat bu degil dedim ben. Hayat cok calismak degil. Hayat yorgunluktan bitmek ve hayati isten ibaret sanmak degil. Is degistirdim. Daha az kazandigim ama kendime daha fazla zaman ayirabildigim, daha sakin bir ise gectim. Dogru yaptim. Yanlis degildi yaptigim. Ama yanlis olan bir sey vardi beklentilerim. Zira daha sakin is sevdigim bir is demek degildi. Onu iste simdi 4 yil sonra yine bu kadar yorgun hissedeken anliyorum. 

Bazen dusunecek vaktim olmuyor. Ynei bir ulkeye alismaya, yeni arkadaslar edinmeye, yeni bir duzen oturmaya calismak beni mesgul ediyor. Ama bir an geliyor. Bir an. Iste o bir an ben hep ayni seyi farkediyorum: Ben bu is sevmiyorum. Sevemiyorum. Ve iste o yuzden rutinimin Eglen. Dinlen disindaki her aninda mutsuz oluyorum. 

Sevdigi isi yapan var mi diyeceksiniz. Belki yok. Ama bu mutsuz kalmamiza sebep mi? Olmasin istiyorum ben.
O yuzden bir suredir dusunuyorum. Hem de cok dusunuyorum. Mutlu olacagim is ne benim? Ne olmali olnu dusunuyorum. Kahretsin ki bulamiyorum.

Ama yine de mutsuzluga mahkum etmeyecegim kendimi. Deneyecegim. Sevdigim isi en azindan arayacagim. Artik bunu biliyorum. Ve sana soz veriyorum ben artik bunun icin cabalayacagim. Bunu yapacagim blogum. Elimden geleni yapacagim. Umarim...

Kusura bakmayin basinizi agrittim...