Iste oyle

Yine toplantilar toplantilar toplantilar. Gun icinde internete bakacak vaktim olmuyor, aksamlari is yemekleri. Hani kaptirabilsem kendimi sanki hersey olagan akisinda. Ama malesef degil. Biliyorum. Zaten sorulan sorularla yasananlari hatiliyorum. Hatirliyorum da neyse, sanki unuttugum mu var. Benim halim de ayni hepimiz gibi iste. Sabah gozumu internetle aciyorum, aksam internete bakarken uyuyorum. Buldugum her boslukta gozum haberlerde. Iyi bir haber alma umuduyla. Ama olmuyor. Olmuyor. Olmuyor. Su siddet bir bitse artik…

Ise gelmek iyi geliyor. Calismak, insanlarla konusmak iyi geliyor orasi kesin. Daha guclu hissediyorum. Daha umutlu oluyorum calisinca. Hafta sonu oyle huysuzdum ki. Kendimden nefret ettim. Kendimi uzecek  bir seyler illa buldum, huysuzlandim, inatlastim, surat astim. Velhasil kelam cekilmez bir insandim. Koca haftasonunda yuzumun guldugu tek anlar bebek sevdigimiz anlar oldu. Allahtan 5-6 saat kadar boy boy 3 bebekle beraberdik. Allahim o bebek kokusu nasil bir koku! Hakikaten hele en kucuk olan kokusuyla, gulusuyle sinirimi stresimi aldi goturdu. Ona baktim baktim ve hersey cok guzel olacak dedim, cok guzel. O da, cocuklarini hic sakinmadan tum gun kucagimza birakan anne babasi da sagolsun.

Is guc yogun, hayatin kendisi yogun, yapmamiz, planlamamiz gerekenler cok, hayatimizin bundan sonrasini planlamak icin konusulacak insanlar alinacak kararlar girla. Ama hepsi bir yana aklimizdakiler baska bir yana. Insan hayatin akisina kendini asla kaptiramiyor. Aklim da kalbim de Turkiyede su anda. 

Biz Cuma gunu Istanbul’a gidiyoruz. Ozel olarak planladigimiz bir sey degil. Taa Aralikta miller yanmasin diye bos olan tek tarihe alinmis biletler. Denk geldi.  Iyi ki denk geldi. Gidip arkadaslarima sarilmak istiyorum. Gidip uzun uzun arkadaslarima sarilmak istiyorum. Sonra aileme sarilmak istiyorum. Sonra Istanbulumun, Izmirimin sokaklarina dalip onlarla hasret gidermek istiyorum. En sevdigim Besiktas, Taksim, Gundogdu meydani. Yavas yavas yurumek istiyorum oralarda. Uzaktaydim ama yaninizdaydim demek istiyorum. Sokaklara dalip dalip gitmek istiyorum. Cok ozledim. Cok.

Izmire gidip geldim ama Istanbula en son 1,5 yil once gitmistim. Zaten cok ozlemistim ama su anda bambaska bir ozlem duyuyorum. Bambaska, anlatilamaz sadece benim gibi uzaktakilerin anlayacagi bir ozlem. 

Simdi cok calisacagim sonra Istanbuluma kavusacagim.

Cok sevdigim sehrime.

Iste oyle.