Julie and Julia Project

Bu yazi bir film yazisi olarak basladi...

Bir baska turlu bitti galiba....

Cook uzun bir yazi simdiden uyarayim :)

Hayatinizda en cok ama en cok sevdiginiz fimler vardir. Defalarca izleseniz bikmadiginiz ya da bikmayacaginiz filmler. 

Ben bunlardan biriyle uc yil once yerden binlerce metre yuksekte upuzun bir yolculukla bilmedigim bir yere giderken karsilastim. 

Bir ucakta istemedigim halde uzaklara cok uzaklara Hindistan'a gidiyordum ve biraz da gergindim. Sonra bu filmi izledim. Bir kez izlemek yetmedi bir kez daha izledim. 

Yol bittiginde farkettim ki; o 11 saatlik yolculugun anlami benim icin bu filmdi. 

Ben cok ama cok sevdigim bir film bulmustum...

 Julie & Julia Project.

Ucaktan iner inmez iyi oldugumu soylemek icin Ozan'i aradigimda bu filmi izledigimi soyledim. Sonra eve donunce bu filmi O'na defalarca anlattim. 

Oyle internetten falan izleyemezdik onu. 

O yuzden filmcilere gittigimizde gozlerimi raflarda dolastirdim. Bilmem neden internetten falan ismarlamak istemedim o filmi. 

Zamani gelince benim karsima cikmasini bekledim. Ve gectigimiz cumartesi zamani geldi... Iste oradaydi.... Sonunda denk gelmisti ve bulusmustuk... 

Onu heyecanla eve getirdim. Once sicacik bir corba, ardindan sicacik bir cay ve harika bir cikolata esliginde uc yil sonra yeniden Julie & Julia Project'i izledim.  Ustelik bu kez Ozanla. Heyecanla o nasil bulacak filmi diye beklerken, ilk kez izliyormuscasina o filmi heyecanlandim ve hatta yine agladim.

Bu filmde beni en cok ceken ya da etkileyen sey ne bilmiyorum. 

Julie'nin 30lu yaslarinda kendini sevmedigi bir isin ortasinda boguluyor bulmasi ve blog yazarak hayata tutunmasi mi? 

Ah iste ben... 

Yoksa Julia'nin sevgisinin pesine takilip hic bilmedigi ulkelerde kendini bulmasi ve oralarda da sevecek kendini mutlu edecek bir seyler aramasi mi? 

Ah iste yine ben...

Sanirim film 1950lerle 2000ler arasinda gidip gelirken ben aslinda o iki kadinda da kendimi bulmayi seviyorum. 

Sonra o iki kadinin hayata tutunusuna hayran kalmayi seviyorum. Sonra o iki kadinin da vazgecmeyisine ozenmeyi keske ben de bunu basarabilsem diyebilmeyi seviyorum. 

Sonra sahip oldugumuz en onemli seyin inanclarimiz oldugunu yeniden yeniden gormeyi seviyorum. 

Sonra... Sonra oyle cok sey var ki bu filmde sevdigim yazarken dusunduklerimin hizina bile yetisemiyorum...

Uc yil sonra yeniden izlerken kendim icin cok onemli bazi seyleri farkettim.

1. Uc yilda o kadar cok degistim ki.... 

Insan 20 yasindan 23 yasina evet uc yil buyuyor. 

Ama 30lu yaslara gecisi saglayan uc yil belki de bes alti yillik bir etki yaratiyor ustumuzde...

2. Uc yil once aklimda bile yokken artik biliyorum bir gun elimde ben de bir kitap tutmak istiyorum. 

Yok yazar olmak icin degil. Ne yazik ki boyle hayallerin pesine takilmamayi bilecek kadar buyudum. 

Ama belki de bu blogun bazi kisimlarini bir gun elimde tutarim. Sadece kendim icin sadece ben hayatta bunu severek yaptim demek icin...

3. Uc yil oncesinde bu filmi izlerken sahip olmadigim bir seye sahip oldugumu artik biliyorum. 

Dunyanin dort bir yaninda yuzlerini gormemis olsam da tanidigim onlarca arkadsim var benim. 

Ve ben onlarla iste bu minnacik blog sayfalari sayesinde bulusuyorum. Yani aslinda ben hayatta bunu yani blog yazmayi severek yapiyorum. Ve karsiligini da simdiden beni dusunen benim ne yaptigimi merak eden, bana destek olan yepyeni arkadaslari hayatima dahil ederek zaten aliyorum...

4. Bazen hatta cokca ben de aynen Julia gibi evimiz neresi ki bizim diye dusunurken buluyorum kendimi. 

Izmir'im, Istanbul, Rotterdam, Turkiye, Hollanda? 

Neresi?

Uc yil once bunun cevabini kesinlikle veremezdim. Uc yil sonunda yine bu filmi izlerken artik Julia'nin kocasi gibi dusunuyorum: 

Evimiz bizim oldugumuz her yer. Ve hayallerimizi gerceklestirmek icin evimize donmeyi beklemeye gerek yok. Ben de iyi ki beklememisim.

Simdi bizim evde bir tane daha DVD var.

 Belki deli diyeceksiniz bana belki de gecekten aklimi kacirdigimi dusuneceksiniz ama ben evde iki kadin arkadasim varmis gibi delice bir his icindeyim. Julie ve Julia. 

Farkli zamanlarda yasamis bana benzeyen iki kadin daha. 

Tipki bu sayfayi okuyan onlarca kadin arkadasimin oldugunu hissettigim gibi. 

Bu sadece bir film biliyorum ama ne yapayim izlerken kendimi kaptirmadan edemiyorum. 

Dilerim hepimizin boguldugumuzu hissettigimiz anda tutunacak hayallerimiz olsun.

 ve dilerim onlar bir gun elle tutulur hale donsun evimizin bas kosesinde dursun...

Olur mu? 

Kim bilir belki de....

Tipki Julie ve Julianin dedigi gibi hayaller gercek olursa bir gun... 

Bone apetite....

Ah ben filmi yaziyordum degil mi?

Izlemediyseniz mutlaka ama mutlaka izleyin...