Dedemin Insanlari

Bir Izmir gunuydu...

Soyle bir Konak'ta dolastim once; kendime bir iki sey aldim kemaralti carsisindan.

Annem olmayinca hic de yolumu bulamam ya oralarda...

Sonra annemin is yerine ziyarete gittim...

Ne zaman gitsem oraya bir cay ya da kahve keyfi yapariz, biraz dedikodu ve gulumsemeyi de cayin ya da kahvenin yanina katariz.

Sonra dedim ki anneme sinemaya gidelim mi anne kiz?

Biz o aksam annemle ikimiz bir kacamak yaptik.

Birlikte bir sinema filmi izledik, kocaman bir patlamis misiri iki kisi bitirdik.

O aksam biz annemle Cagan Irmak'in son filmi Dedemin Insanlarini anne-kiz seyrettik...

Sonra da ben eve gelince su yaziyi yazdim:

Mehmet dedem bize veda ettiginde daha annemle babam evli bile degilmis. O yuzden onu hic taniyamadim. Rifat dedem bize veda ettigindeyse henuz bes yasindaydim. Hayal mayal hatirliyorum dedemin elinde sicak ekmeklerle ogle yemegine gelisini. Hayal mayal hatirliyorum dedemin salonda kosedeki koltukta oturup yuzunde bir gulumsemeyle bizim birbirimizle dalasmalarimizi izlemesini. Ve hayal mayal hatirliyorum dedemi son gordugumuz ani ve bize el sallamasini. Sonra bir daha hic donemedi dedem, gitti uzaklara ve bir daha geri gelemedi... Yasi kac olursa olsun sevdiginiz birini kaybetmenin zamani gelmis olmuyor ama dedem zaten bize veda ettiginde daha yasli da degildi. Ne biz dedeme doyabildik ne de o bize doyabildi. Zamani gelmis demek ki dedik kabul ettik gidisini ama dedelere duyulan ozlem hepimizin icinde bir yerde gizlendi kaldi...

Simdi yine bir Cagan Irmak filmi izlerken cikip geliverdi saklandigi yerden o ozlem. Cagan Irmak sahnelerinin arasinda kaybolurken yine hatirlatti kendini o ozlem. Cagan Irmak filmlerini severim ben, oyle kafamiza kafamiza vurmadan anlattigi seyler icimde bir yerde yer eder benim. Aklimda kalir. Hatta sonradan aklima gelir bazen gulumsetir bazen huzunlendirir beni. Bu sefer sanirim dede ozlemi anlattiklarinin bir adim onune gecti benim icin. Belki daha fazlasini bekliyordum filmden, hani boyle gozlerimin dolmasina engel olamayacaktim mubadele sahnelerinde ama oyle olmadi... Dede torun konusmalarinin oldugu sahnelerde daha cok doldu gozlerim. Mubadele sahnelerinde burkulan icim o dede - torun sahnelerinde bin kat daha buruldu...

Soyle anlatiyor filmin konusunu, filmin kendi sitesi: 

DEDEMİN İNSANLARI, küçük bir kasabada yaşayan on yaşında bir çocuk ve dedesi aracılığıyla, bir ailenin ve bir ülkenin geçirdiği büyük değişimi anlatıyor. Kalabalık ve sıcak Ege insanlarının hikâyesini izlerken, mübadeleye, öteki olmaya, nereye gidersen git bir yere ait olamamaya, iki yakaya, çok sayıdaki azınlığa, ihtilallere, bir defa daha ama bu kez farklı bir yerden bakmanizi sagliyor...

Yazilanlar konusu uzerine soylenecek soz birakmiyor. Gercekten filmi izlerken ege insanlarinin konusmalari, nesesi gulduruveriyor insanin yuzunu. Hele filmi izledigi yer insanin Ege olunca, hatta gun icinde benzer konusmalari kulaklar duymus olunca, hele hele o konusmalar cocuklugunun buyuk bir parcasini olusturuyor olunca, o neseli sahneler insanin icini kaynativeriyor. Ama bu filmin benim ustumde biraktigi en buyuk etki suphesiz dede-torun iliskisinin ne denli guzel, ne denli ozel, ne denli kiymetli oldugunu bana yeniden hatirlatmasi. O yuzden sadece dedelerimi bana hatirllatigi icin bile cok sevdigim bir film oldu dedemin insanlari. O yuzden ben derim ki hersey bir yana siz de dedelerinizi hatirlamak isterseniz bence bu filmi izleyin...

Boyle bitirmisim o aksam yazdigim yaziyi... 

Ve bugun ozellikle bugun eklemek istedim bu yaziyi bu bloga...

Cunku dun bir haber aldik. Dun Ozan'in dedesini kaybettik... Yani hayattaki son dedemize de veda ettik. Evet yasini basini almisti, guzel bir hayat yasamis, torununun cocuklarini bile gorme sansina sahip olmustu. Evet hastaydi da, zaten gecen turkiye gelisimizin ana amaci dedeyi gormekti. Gorduk de. En cok iste bu yuzden iyi ki gelmisiz diye dusunuyorum. Elbetteki Allah herkese boyle uzun omurler yasamayi nasip etsin ama hani o gun bu yaziyi yazarken de demisim ya hazir olmasi yok sevdigin birini kaybetmenin. Ozan'in dedesi Ozan icin cok kiymetliydi. Hikayeleriyle, anlattiklariyla belki de Ozan'in o sakli nuktedanligini aldigi, ogrendigi insandi. Benim de sadece Ozandan oturu degil. insan olarak cok sevdigim bir insandi. O artik gokyuzunden bize bakacak. ve eminim anlatacak bir suru yeni hikaye biriktiriyor olacak. Bir gule gule daha var bizden hayata. Ustelik bu gule gule belki de bir kusagin gercek kapanisi ikimizi icin. Gule gule dede... Bu hayatta seni tanidigima cok sevindim...