Gecen yil bu zamanlar... Gulcince sinirlari asmak

Gulcince'yi yazmaya gecen yil Mayis'ta baslamistim. Yeniden yazayim bir seyler demeye ise gecen yil Mart'ta. Bugun soyle bakarken bilgisayarima bu yaziyi gordum yazmisim da yazmisim tam da gecen yil 28 Mart'ta. O zaman bir yil rotarli olsa da alsin yerini buaralarda :) Yazinin devamini 29 Mart'ta yazmisim ona da yarin gelecek sira :) 

Gulcince sinirlari asmak...

Bu aralar etrafimdakileri sasirtiyorum. Bu aralar kendimi de sasirtiyorum. Aslina bakarsaniz bu aralar ben bile kendi yaptiklarima daha da onemlisi yapmak istediklerime inanamaz haldeyim. Yasadigim yorucu donemden sonra kendimde degisik bir enerji hissediyorum. Sanki her seyi yapabilecek guce kudrete sahipmisim gibi. Ben ki risk almaktan hoslanmayan insan, ben ki yeni bir yemegi bile yerken defalarca dusunen hatta cogu zaman neyse ben simdi bunu yemeyeyim midem falan rahatsizlanir diyen insan, her turlu degisiklige ‘Aa evet! Neden olmasin’diye tepki veren bir insana donustum.

Ha her ‘Aa evet! Neden olmasin!!’ dedigim seyi yapiyor muyum? Cok sukur hayir. Ama benim boyle degisik seyleri yapmayi aklimdan geciriyor olmam bile bir nevi mucize. Cok klise bir lafla insanlik icin kucuk ama Gulcin icin buyuk adimlar atiyorum su sira hayatimda. Bu durum beni sasirttigi kadar etrafimdaki beni seven herkesi de sasirtiyor farkindayim. En cok da Ozan’i.  Hele ki en son kendisine  Euromast’tan iple mi insem acaba dedigimde yuzunun aldigi sekil gorulmeye degerdi.

Merak edenler icin Euromast Rotterdam’da bulunan bir kule. Havanin bulutsuz oldugu gunlerde ki cok fazla boyle gun de yok aslinda Rotterdam’da, tepesine cikmak ve sehri yukseklerden izlemek mumkun. Ha daha da cilginim diyorsaniz bazi ozel gunlerde iple yuzlerce metreden asagiya da inebiliyorsunuz. Ayrintili bilgi icin bakiniz http://www.euromast.nl/en/

Konumuza donersek; ben bunu yapar miyim? Hayir... Ama Gulcinin bunu dusunuyor olmasi acaba yapabilir miyim diye aklina sorular yollamasi bile sasirmaya deger.

Bu fikri Ozana acikladiktan sonra kendi kendime biraz gecmis gunlere gittim. Cok zorlu bir yilin sonunda uiversiteyi kazanmisim. Annem, babam, abim ve ben kayit icin okula geliyoruz. Okul hayranlik yaratiyor. Eylul ayindayiz, hava sicak. Gunes isiklari bogazi daha da bir isil isil yapmis. Etkilenmemek mumkun degil. Zaten takip eden yillarda da hava gunesliyken, okulda oldugum bir tek gunu bile bogazin goruntusu siradan birseymis gibi dusunerek gecirmiyorum. Her gunesli gunde o goruntuye hayranlikla bakiyorum.  Iste o ailecek okulda oldugumuz ilk gun de her sey harika, ruya gibi. Tek bir sey haric. Yokuslar... Her yan yokuslarla dolu. En basiti guney kampuse inmek icin kocaman!!! bir yokusu geride birakmak gerekiyor. Otoparktan guneye inen yokusu saymiyorum bile. Ben yuksekten korktugum kadar, yokuslardan da korkuyorum. Dolayisiyla o ilk gunun buyuk bir kismini ben buralari nasil inip cikicam diye dusunmekle geciriyorum. Iste bu boyutta yukseklik korkum ya da en ufak bir riski bile almama halim o zamanlar. Yillar geciyor. O yokuslari zaman zaman kosarak inecek hale geliyorum. Ama itiraf etmeliyim hala otoparktan guneye inen yokusu kosarak inmiyorum, inemiyorum...

Iste o Gulcin simdilerde Euromast'tan iple inmeyi dusunebiliyor. Iste o Gulcin simdilerde surekli ucmak surekli ucmak istiyor. Havalarda olmayi zaman zaman yerde olmaya tercih ediyor. Iste o Gulcin hic aklinda yokken bir Cumartesi gunu tek motorlu iki kisilik bir ucaga henuz 15 dakika once tanistigi bir pilot adayiyla binip, hic tanimadigi bir sehre yuzlerce metre tepeden bakabiliyor. Ustelik bundan buyuk keyif aliyor... 

Yazinin basinda dedim ya yasadigim zor donemden sonra ben de kendime sasar oldum. Sanki su asagidaki soz risk almayan ve alan Gulcin arasindaki farklari ozetliyor.

"A ship in port is safe; but that is not what ships are built for. Sail out to sea and do new things."

‘’Limanda duran bir gemi guvendedir. Ama gemiler limanda durmak icin yapilmamislardir. Acik denizlere acil ve yeni seyler yap...’’

Evet ben sanirim bugune kadar hep guvende olmayi sectim. Ama simdi simdi anliyorum ki hayat akip gidiyor. Ve aslinda insan hep guvende olmak icin gelmiyor hayata. Risk almaz, hata yapmaz ise sanki hayatini bir parca eksik yasiyor. Bu ruh halim ne kadar surecek bilmiyorum. Ama hazir kendimce bu kadar cesurken, bugune kadar yapamadiklarimin bir kismini olsun yapayim istiyorum. Yok ben oyle kayalarin tepesinden denizlere atlayamam, ya da ne bileyim yuksek tepelere sirtimda uyku tulumumla tirmanamam belki. Ama kendi yapamadiklarimin bir kismini yapmaya baslayabilirm. O yuzden ben de gulcince cilginliklar yapmaya calisiyorum. Bunlar baskalari icin dogal yasamlarinin parcasi olsa da ben gulcince sinirlari asiyorum... Bir sonraki Istanbul gezimizde Otoparktan guneye inen yokusu kosarak ineyim mesela J

Ve 2011: 

Hala inemedim o yokustan kosarak.
Ama bu bir yilda yapmayi dusunduklerim bana simdilik yetiyor. 

Benim gemim artik denizlerde sanirim. 

Ama itiraf etmeliyim hala kiyidan cok uzaklasamiyor.