Dinozorus

Bazen boyle hissedersiniz... Basarisiz, ustune aldigi sorumluluklari yerine getirememis, kisaca kaybeden. Icinizde ciliz bir ses de "Yok oyle degil aslinda" demeye calisir ama onu duymazsiniz bile. Basarisizlik hissi oyle gucludur ki karsisina cikan her olumlu hissi yikabilir, ezebilir, gecebilir, yakabilir. 

Biz cok kucuk degildik; ozel televizyonlarin ilk zamani icinde bir suru dinozorun oldugu bir cocuk programi vardi. Yanlis hatirlamiyorsam programin adi Dinozorus, dinozorlarin adi da kafakopranus, ezergecrus, tukurukus ve atesikus idi... Iste bence basarisizlik hissi o dinozorlarin hepsinin biraraya gelmis halidir. Nitekim basarisizlik hissi iyi hissetmenizi saglayacak bir iki umut dalinin kafasini koparir, "Ya aslinda su yandan baksan" diyen bir iki sesi ezer gecer, karsiniza gecip "Gordun mu ne beceriksizsin" diye yuzunuze defalarca tukurur ve icinizde bir yere "Naptim ben simdi ne olacak?" diyen bir ates birakir gider. Kendi gider belki ama yarattigi tahribat ardinda kalir. O gelivermeden once mutlusunuzdur aslinda. Neselisinizdir. Herseyin kontrolunuz altinda ve yolunda oldugunu dusunuyorsunuzdur. Ama davet beklemez; oyle ansizin cikar gelir... 

Nitekim benim yanima da iste oyle ansizin cikti geldi. Simdi etrafimda bir kafakoparanus, bir ezergecerus, bir tukurukus ve bir atesikus... Ben hangibirinin yarattigi tahribatla basa cikayim bilmez haldeyim. Isin kotusu o programdan sadece bu isimleri hatirliyorum. Herhalde cok da cocuk olmadigimdan o zaman programi izlemedim. Oysa gosterdikleri bolumler muhtemelen bunlarin yarattigi tahribatla basa cikmanin yollarini da gosteriyordur degil mi? Isime yaralar miydi acaba simdi, o boilumlerde gosterilen dinozorlarin yarattigi tahribatla basa cikma yollarini da bilsem? Kirdiklari dallari yerine takabilir miydim tek tek acaba ya da ne bileyim su yaktiklari atese koca bir kova su dokebilir miydim oradan hatirladiklarimla?

Cok isterdim "Ne olacak ya basarisizlik da calismanin bir parcasi" diyebilen bir insan olmayi. Ya da cok isterdim bir takim calismasinda basarisizligin tum sorumlulugunu ustune alinan insan olmamayi. Ama oyle degilim. Basit ve net degilim iste. Asil basarisizligin bu oldugunu bildigim halde hislerimi ve hirslarimi isimden ayri tutamiyorum. Hani sirketin dunya capinda geliri dusse onu bile kendimden bilebilirim. Yok abarttim o kadar degil ama en azindan bunda benim payim ne diye hayiflanirim kesin. Kaldi ki o kazandiklari parayi umursamiyor olsam da boyle durumlarda hayiflaniyorum da.

Bir yandan da bunlari yazarken kendi kendime dusundum. Eni sonu olumlu dunya. Bak iste gencecik bir insan, gencecik bir anne daha bugun veda etti yasama. Deger mi simdi bu dusunduklerimle gunumu gecemi harcamaya? Deger mi simdi binbir emek icimde buyuttugum umutlari bir basarisizlik hissine kurban vermeye? Hem de daha basarisiz olmamisken sadece ben oyle oldugumu dusunurken. Hem ben degil miydim iste boyle zamanlarda devasi bizde olan dertlere harcadigim zamana uzuluyorum, saglik olsun da gerisi halledilir diyen? Ben degil miydim Deli Anne'ye katiliyorum umitvar olmali diyen? Bendim... Simdi uzulen de ayni ben. Ama o zaman ne demisem iyi demisim. Simdi de bu yaziyla icimdeki atesin ustune bir su dokeyim o zaman. Bugune kadar neleri yaptim bunu da yaparim diyeyim. Ne cukurlardan ciktim buradan da cikarim diyeyim. Ve en iyisi dertlenip duracagima, cikis yolunu aramak icin calismaya devam edeyim... 

PS: Bu blogu sadece yasadigimiz bazi seyleri unutmayayim diye yazmaya baslamistim. Ama simdi bana arada esas uzulmem gerekenlerin neler oldugunu hatirlatiyor, bazen "Bak Gulcin sen bunlara gulebilen bir insansin" diyor, bazen iste aslinda mutlu oldugun boyle bir hayatin var diye fisildayiveriyor kulagima. Yazarken sanki icimdeki sikinti dongusu kiriliyor, bambaska bir bakis acisi ustelik umutlu bir bakis acisi geliyor aklima. Cok da iyi oluyor. Oh be iyi oldu yazdim rahatladim. Ustumden bir yuk kalkti hafifledim vallaha :) hadi ben calismaya :)