Bulutlu

Oyle cok guzel gecmiyor iste bazen gunler. Hep umut dolu olmuyor iste bazen icim. Her seyden nese cikaracak enerjide olmuyor iste bazen Gulcin. Arada uzucu haberler geliyor icim golgeleniveriyor. Varligindan hic de hosnut olmadigim bir sikinti gelip icime yerlesiyor.

Aslinda bu sikinti dedigin sey ne de guclu ne de baskin... Geldi mi senin emek emek buyuttugun neseyi ezip geciyor. Ayrica ne de bencil.. Neseliyken bile seni rahat birakmayabiliyor, yuzunu bir anda dusurebiliyor. Ya sikintiliyken oyle mi? Ne yapsan ne kadar neseli anlara gitmeye calissan yuzune hele hele gozlerine o gulumseme gelemiyor. Sikinti oyle bencil ki neseye azicik bile rol kaptirmaktan olesiye korkuyor. Bir de bu sikinti dedigin sey kendine yer acmakta nasil da basarili... Sen tamam iste mutluyum; icimde sikintiya yer olamaz ki derken bakiyorsun o icindeki neseyi itekleyip kocaman bir alani kendine ayiriveriyor. Azcik disaridan bakmaya calissan kendine sanki o alanin ortasinda sisler icinde, ellerin kucaginda oylece oturuyorsun. Hele derde sifa elinde degilse yapacak bir seyin yok, orada sadece oyle bekliyorsun. 

Iste boyle zamanlarda yeniden anliyorum sifasiz dert olmasin gerisi muhim degil diye dusunenleri. Ne kadar da haklilar. Caresi bende olan dertlere harcadigim zamana enerjiye nasil da uzuluyorum boyle zamanlarda. Halbuki hakikaten sifasiz dert olmasin gerisi yalan degil mi?

Biraz bulutluyum yani bugunlerde. Beklemede belki biraz da endiseli. Dun aksam ofis dar gelince, calismak gozumde buyuyunce hatta calismak yerine sadece orada oturdugumu farkedince gitmek vaktidir dedim kendime. Arada diyorum ya bazen gercekten sansliyim. Tam da ben boyle bunalmisken bir christmas etkinligi vardi ofiste. Uzaklastim masamdan once bir sirt masajina teslim ettim kendimi. Keyiften degil yanlis anlamayin sadece bu aralar sirtim cok agridigi ve bir anda sagliktan otesinin yalan oldugunu anladigim icin. Sarap tatma etkinligi varmis ona katildim 5 dakika, biraz daha kendimden uzaklasabilmek icin. Sonra elimde kucucuk bardak sicak sarap ofisin bahcesinde yagan karin altinda durdum oylece. Yok sadece durmadim aslinda; yuzumu gokyuzune yagan kara cevirip o bir anlik huzur icin tesekkur ettim hayata. Bir de iyiyi diledim. Sadece kendim icin degil bu ara etrafimda buna gercekten ihtiyaci olanlar icin.

Dedim ya biraz bulutluyum bugunlerde. Beklemede belki biraz da endiseli. Ama Deli Anne demis ki “…bir an aydinlik umidime duser bir golge. Lakin gene de umitvar olmali!..."   Cok sevdim ne de guzel demis bence. Icimden defalarca tekrarliyorum simdi umitvar olmali, icimde umide yer acmali. Sadece kendim icin degil bu ara etrafimda buna gercekten ihtiyaci olanlar icin...

PS: Benim buralardaki kucuk hayatimda hersey yolunda da insanin hayati sadece kendi kucuk dunyasina ait sevinc ve sikintilardan olusmuyor. Iyi ki de olusmuyor. Paylasilmayan sikintiyi da neseyi de ben neyleyeyim. O yuzden sikayetim yok biraz bunalmis olmaktan sadece beklemek zor derde sifa bizde degilken. Ama yok gercekten umitliyim inaniyorum her sey guzel olacak!