Ofiste garip bir donem

 Is hayatimin en garip donemlerinden birini yasiyorum. Bilen biliyor calismayi seven, cok calisan bir insanim. Ama oyle gozu isten baska bir sey gormeyen bir insan da degilim sukur. Kendi icimde bir dengem var sanki, yuvarlanip gidiyorum. Bu denge ozellikle Denizden sonra daha iyi oldu. hani cocuk insanin hayatinda pek cok seyi biraz daha zor hale getiriyor kesinlikle. Is de bunlardan biri aslinda. Ama bana denizin dogumu cok iyi geldi. Taslar yerine oturdu, isin hayatimda kapsadigi alan "mecburen" azaldi. Deniz'e ayirmam gereken zaman tabi ki isten de bir kisim aldi. Almak zorundaydi cunku cok calisiyordum. 

Ha simdi calismiyor muyum? Calisiyorum. ben hep cok calisiyorum. Ama bence dengeler daha normal su an. Bilgisayar kapanabiliyor. Bazen de kapanamiyor ama yani bazen de kapanabiliyor ya ona bakmam lazim :)

Ama su ara is cok. Cok calistigimiz icin degil. O her zamanki duzeyde. Ama sirket kuculmeye gitti. hem de oyle boyle degil etrafimizdaki her 3 insandan biri gidecek gibi duruyor. Bu gideceklerden biri ben de olabilirim, olmayabilirim de. Hepsi olasiliklar dahilinde. ve acikcasi bu benim umurumda bile degil. Bunu soyledigimde ciddi misin diyorla bana. Senin kadar isi seven biri bunu kafaya takmiyor mu? Samimiyetle soyluyorum takmiyorum. Umurumda bile degil. Ben isem gidecek olan giderim ne var yani dunyanin sonu degil. babamin yillardir islettigi, bana devrettigi bir isi kapatacak degilim ki? Sonucta bu bir siret ben de calisaniyim. Gider baska yerde calisirim. Dolayisiyla isin bu tarafiyla ilgili icimde zerre huzursuzluk, stres, uzuntu vs yok. ne olacaksa olacak, yasayip gorecegiz. 

Ama bu aralar is tatsiz. Cunku ofiste surekli bir veda havasi var. Surekli birileri gidiyor. Ve bu bence umursanacak, can sikan bir sey iste.

Universiteye gittigim yil cok zorlanmistim. Ailemden evimden ilk defa ayriliyordum. Bu bana baya agir gelmisti. Ama asil zor durumda olanlarin annemler oldugunu eve ilk geri gittigimde anlamistim. Cunku giden icin illa yeni bir macera oluyor. Evet alismak zor ama gitmenin bir heyecani var. geride kalan ise ayni hayata bir ekiskle devam ediyor.. Bu hic heyecanli degil. 

O yuzden ben bu kalan olma isini pek sevmiyorum. Hele veda kismini hic sevmiyorum. Ha bu da buyutulecek bir sey degil. Kalacaksak da isimizi yapacagiz. O kadar. Buyutulecek bir sey yok ama tatsiz iste. Insan sonucta ofisteki arkadaslariyla o kadar cok zaman geciriyor ki dugusal bri bag olmamasi imkansiz. En azindan agir bir yengec olarak benim icin imknasiz :)

Ama elbette su kacak ve yolunu bulacak. Gidenler gidecek (ve belki onlardan biri ben olacaim), kalanlar kalacak ve hayat devam edecek. Biz calisacagiz sirket de para kazanacak. Kaputalist duzen bu. Otesi yok. 

O yuzden iste is hayatimin en garip donemlerinden birini yasiyorum. Hic bir sirketin kuculmesine denk gelmemistim. Cok da eglenceli degil soyleyeyim. Ama dunyanin sonu da degil onun da farkindayim. Bekliyorum, ekibime sahip cikmaya calisiyorum, moralleri duzgun olsun diye ugrasiyorum. gerisi icin de elimden gelen bir sey yok zaten.

Tek istedigim bri an once tamamlansin su surec de bitsin. Cunku hepimiz iyi biliyoruz ki bu araftaki surec en fenasi. Olsun bitsin herkes rahatlayacak eminim. Sabir. Gorecegiz bakalim neler olacak.

Bugunluk de bu kadar. 

Hizlica sunu yazmak istedim sadece...

Bugunlerde yine donup blogumu okuyorum. Iyi ki yazmisim diyorum. Artik niye yazmiyorum ki diyorum. Instagramdan da elimi ayagimi cektim. hani eskiden bu yillari da oradan hatirlar Deniz diyordum ama o da gitti. Sanki Deniz'e hic hatira birakamiyormusum gibi bir hisse kapiliyorum. Ne sacma. Hatiralari Deniz'in kalbine birakmam yeterli degil mi zaten? Ama iste oyle gelmiyor bana. Illa donup bakabilecegi bir sey oldun istiyorum. Onu ne kadar severek buyuttugumuzu gorebilecegi seyler.

Mesela keske bunca yildir vlog cekseydim diyorum. Hadsizligime bakin. Suraya 2 yazi yazmamisim, instagrama fotograf ekleyemez olmusum ama vay neden vlog cekmedim diye hayiflaniyorum :) Ama ne bileyim iste bir gun donup izleseydik bazi gunleri guzel olmaz miydi? Olurdu sanki.

Bu hislerde donup donup Denizin bebeklik videolarini izliyor olmamizin etkisi de buyuk. Oyle seviyor ki o videolari izlemeyi. Ve bana o kadar komik geliyor ki tepkileri. Cunku ayni benim onu sevdigim gibi seviyor kendi bebekligini. yerim seni diyor mesela, ya icime sokucam seni bebek diyor kendine. Bunlari da yazdiklarimdan okumadi iste. Sonucta bir yerlere yaptiklarimiz da isleniyor.

Bu aralar oyle garip bir his var ustumde. Daha cok animiz olsun, daha cok birlikte zaman gecirelim. Daha ne yapacaksak. Cocuk okulda oldugu zaman disinda koynumuzdan cikmiyor resmen ama yetmiyor bazen. 8 yil oldu ve ben hala durup durup kendime yeterince severek buyutuyor muyum diyorum. Yanlis anlamayin kalbimdeki sevgi degil sorguladigim. Onun daha buyuk olmasi mumkun degil gercekten degil. Ama yeterince opuyor muyum? Yeterince sikistiriyor muyum o yanaklari. Gozlerinin icine bakip yeterince Deniz seni cok cok cok seviyorum birtanem diyor muyum? Bunlar aklimdan gecenler.

Gecenlerde ofiste bir arkadasimizin bebegi oldu. Gecenlerde dedigim bebek 6 aylik olacak neredeyse. Kizcagiz baya zor bir postparturum geciriyor. Aslinda ofiste degil ama bana mesaj atti konusabilir miyiz diye. Tabi dedim. Merak da ettim niye ariyor beni. Toplantiyi actik ve aglamaya basladi. Dedi ki Gulcin ben galiba bebegime iyi bakamiyorum. Cok uzuluyorum. Galiba bene bebegimi yeterince sevmiyorum. Konustuk konustuk. Ona dedim ki XX, bebegime iyi bakamiyor muyum diye uzulen bir anne bebegini sevmiyor olabilir mi? Sevmiyor olsan onun icin endiselenir misin hic? Cok sevdiginden ne yapsan yeterli gelmiyor. Muhtemelen cok sevdiginden o kadar zorluyorsun ki kendini yorgunsun. Yorgunluk da boyle hissettiriyor. Daha cok agladi. Cok yorgunum Gulcin dedi. 

Uzakta bir bebegi bir basina buyutmek nedir, nasil yorucudur bizim gibi gurbet kuslarindan daha iyi anlayan olabilir mi? O da Hollanda da. Ben de anladim onu. Dinledim sadece. Cunku biliyorum sadece birisi onu duysun ve gececek desin istiyor. Yarim saatlik bir konusalim demisti 1 saat konusmusuz. Kapatirken dedim ki sanma ki yeni annesin, kucuk bir bebek diye boyle hissediyorsun bak 8 yasinda oldu hala kendim yeterince optum mu diye soruyorum, yeterince sevdim mi bu ara diyorum. Annelige hosgeldin, hep bir yetersizlik hissi de bu isin olmazsa olmazi iste.

Oyle. Ama oyle de guzel bir his ki daha cok sevme istegi. ben oyle seviyorum ki bu hissi. Konudan konuya atladim ama ben aslinda sadece sunu yazacaktim... 

Denizle basbasaydik bu hafta, Ozan is seyahatindeydi. Oyle guzeldi ki basbasa gunler. Iste o yuzden bunu buraya yazayim istedim.

Deniz, seninle bazen cok kavga ediyoruz. Bildigin didisiyoruz. Ama biliyorum ki beni cok seviyorsun. Sen de bil ki ben de seni cok seviyorum annecim. Hep yeterince gosteremedigimi dusunecek kadar cok seviyorum seni.

Yillar sonra en azindan bunu oku diye yazdim bunu Deniz. Iyi ki varsin. Sen bu hayatta en sevdigim insansin. Hani he diyorum ya sana, dunya bir yana sen bir yana canim kizim. Iyi ki varsin...

Bu aralar

 Haftada bir blog yazisi yazayim diye niyet etmistim, olmadi.

Ayda bire razi idim. Ama deprem gelince, ne yazacak, ne paylasaca, ne okuyacak hal kalmdi.

Alt ust olduk.

Daha once de felaketler yasadik, evet. Ama bu kadar buyuk bir felaket olmus muydu? Yoksa insan icinden gectigi seyi, o an yasadigi seyi mi en buyuk saniyor? Bilmiyorum. Ama buyuktu, zordu, zorladi.

Simdi secim telasi sardi etrafi. Insanlar tutunacak bir dal ariyor iste. Secim istedikleri gibi olursa, duzelecek saniyorlar. Umut etmek guzel sey. Ben de umut etmek istiyoru, secim istedigimiz gibi olsun istiyorum. Ote yandan sonuc istedigimiz gibi olsa da onumuzde uzun, cok uzun bir yol var goruyorm.

Baslamadan bitmiyor. Bir yerden baslamak gerekiyor. Baslayalim istiyorum. 

Kafam surekli bunlarla mesgulken. Bir yandan deniz buyuyor.

Artik 6,5 yasinda.

6 yas cok guzel ama zorlanmalarimiz bitmiyor. Deniz buyuyor ama inadi da buyuyor. Bu ara bizim evde gercekten beni de Ozani da zorlayan, cok zorlayan zamanlar yasaniyor. Deniz illa istedikleri olsun istiyor, olmayinca sesi yukseliyor, koydugumuz sinirlari test ediyor, daha da cok test ediyor. Ve bu anne ile baba bazen gerceten cok yoruluyor.

Dunyada en sevdigim sey Deniz. Dunyada en keyif aldigim sey Denizin annesi olmak. Dunyada en zorlandigim seylerden biri de Denizle iliskimizde bunlari yasamak...

Zorlaniyorum, ama iyi taraflarina odaklaniyorum. Canim kizim iste buyume sancilari yasiyor.

Is de kolay degil bu aralar. terfi guzel, yeni rol zorlayici. Kendi kendime bu yeni rolde, yeni seviyede ilk yilim, hata yapma luksumu kullanmaliyim diyorum ama iste hata yapmak hakikaten luks. Insan yine de hata yapmamak icin ugrasip duruyor. 

Ekibin motivasyonu dusmesin, islerin temposu bozulmasin derken haftalar nasil geciyor anlamiyorum. Bir bakiyorum Pazartesi bir bakiyorum Cuma. Haftalar ucuyor. Isler bitmiyor...

Ote yandan calismak bana hep iyi geliyor ve bir yandan bahar geliyor. Ingilterede uzun haftasonlari baslayacak. Saatler bu haftasonu ileri alindi. Bugun - sanirim saat degisiminden dolayi- dagilmis hissetsem de gunlerin uzayacak olmasi , isten cikinca hala aydinlik olacak olmasi, enizi okuldan aldiktan sonra parklara gidecegimiz, hadi aksam yemegi piknik olsun diyebilecegimiz gunlerin baslamis olmasi bana iyi geliyor.

Taa eylul ayindan alinmis biletlerimiz, yapilmis planlarimiz bizi bekliyor. Bahar iyi gelsin bu sene herkese.

Bahar cicekleri sarsin etrafi, birazcik umut versin icimize.

Hepimizin oyle cok ihtiyaci var ki buan.

Iste bu aralar benim hayatimda boyle seyler yasaniyor...

Toplantidan once 5 dakika...

 Bak Ocak da bitiyor iste.

Haftanin ne zaman baslayip, ne zaman bittigini anlamadigim bir yil geciyor. Gunler geciyor, haftalar geciyor omur geciyor.

Ben tum bunlar arasinda sadece ailemle yasadigim kucuk anlara odaklanmaya calisiyorum. Deniz ve Ozanla gittigimiz kafeler, yaptigimiz yuruyusler, evde oynadigimiz oyunlar, tatli sohbetlerimiz, kizimin sakalari, insanin icini senlendiren katila katila gulusu. Hepsini ama hepsini doyasiya yasamak icin elimden geleni yapiyorum.

Evin kendi icinde bir duzeni var. Ama bicak sirtinda bir duzen. Birimiz biraz daha yogun olsak hemen sasabilen oyle sinirlarda bir duzen. Olsun. Onun da keyfini cikarmaya calisiyorum. Cok kosturuyoruz. cok telasli yasiyrouz ama takmiyorum. Durup sadece kizimin gulusune odaklanmaya calisiyorum.

Deniz o kadar guzel buyuyor ki. Ah benim tatli kizim. Konusmalari, akil yurutmeleri beni hep sasirtiyor. Komik bir cocuk oldu cikti. Ben bu telasin arasinda onun esprilerini kacirmamaya odaklaniyorum.

Arada eski videolarini izliyoruz beraber. n cok, iyi ki her zaman ne kadar yorgun olursam olayim, anneligimin de kizimin da keyfini cikarmaya odaklandim diye dsunurken buluyorum kendimi. Yillar sonra Deniz 6 yasindayken de cok telasliydik, kosusuyorduk ama ben kizimla olan gunlein keyfini cikardim diyebilecegim gibi geliyor bana. Bence en guzel his bu.

Simdi yine bri toplantiya girecegim. Ama toplanti oncesi 5 dakika olsun bunlari yazmak istedim. Cunku donup okuyorum da. Burasi aklimda kalanlarin, ya da bilincimin altinda ustunde yer etmis hislerin saglamasi gibi.Saglama yapmaya ihtiyacim olursa, 2023 Ocak ayinda ailemin, ailemle gecen her anin sonuna kadar keyfine varmisim ne guzel diyecegim.

Canim cekirdegim. Ucumuzun kurdugu bu kucuk hayati cok seviyorum...

Merhaba 2023

 2022 ne zor bir yildi. 

Annemin hastaliginin geri geldigini 2022 kasimda ogrenmistik. Sonrasi o karmasa... 2021 Christmasi sanirim en zor zmanlardan biriydi benim icin. yazmistim ya zaten. hatirlamak bile istemiyorum o zamanlari.

Yilin geri kalani zordu. Ingilizcede "emotinal roller coaster" diye bir terim var. Hani lunaparklarda radarlar oluyor ya, tepeye cikiyorlar hop diye asagiya donuyorlar, insanlar icinde ciyak ciyak bagiriyor. hah iste roller coaster o. Emotiona da duyular. Bizim icin tam olarak emotinal roller costerdi 2022. Ne oldugumuzu sasirdik, tepetaklak olduk.

Ama ote yandan icimdeki gucun farkina vardigim bir yil oldu 2022. Birakmayisimin, bir seylere tutusunusun ili. Birakmak ne kolaydi aslinda. Ama tutundum. Sonuca etkim yok ama surece var diye dusundum hep. Sonunda ne olacaksa olacak, ama bu yil biriktirdigimiz anilar yanimiza kar kalacak. Allah biliyor ya elimden geleni yaptim. Cok zorlandim ama elimden geleni yaptim.

2022 ozel hayatimda ne kadar zorsa, iste de o kadar zordu. Ama birakmayisim, tutunusum orada meyvesini verdi. 2022 terfi ettigim yil oldu. hem de yillardir ustune calistigim bir terfi. Insan calismanin karsiligini alinca seviniyor.

Kizim, canim kizim. Tabi ki 022nin en guzel seyi denizdi. Bu yil cok buyudu. Cok buyudu ve guzel buyudu. Resmen bana arkadas oldu. Anlayisili bir cocuga donustu. Ama ote yandan inadiyla bizi cok yordu. 

2021in kasim ayinda tepetaklak olan hayatimiz, 2022nin kasim ayinda bir nebze oldun duzelmeye basladi. Cunku 1 yildir her doktor kontrolunde daha kotu seyler duyan kulaklarimiz ilk kez Kasim 2022de umutlu bir iki soz  duydu. Annemin tedavi protokolu degistirildi ve yeni prottokol daha olumlu sonuclar gostermeye basladi. Kanser hala hayatimizda, tedavi hala aktif. Ama yeni protokolle tedavinin yan etkileri daha yonetilebilir hale geldi. Cok sukur. 

2022de yasanilan yan etkileri ne siz sorun ne ben soyleyeyim. O yan etkilerin hafiflemesi bile bize buyuk lutuf. Allaha her gun sukrediyorum.

Bazen insan anlatmamayi seciyor. Cunku anlatmak cok can acitiyor, Anlatmamak gozardi etmek degil. sadece bir basetme yontemi. ben de bazen anlatmamyi tercih ettim 2022de. Cunku yasarken cok canim aciyordu, anlatip yeniden yeniden tazelemek istemedim yarami. 

Hala kolay degil. En zor da ne biliyor musunuz, bir sonra ne olacagini bilememek. Doktorlar hep sunu soyluyor, biz elimizdeki silahlarla elimizden geleni yapiyoruz, ama tumorun ne yapacagini kontrol edemeyiz. ne yazik ki kontrol orada. Bunu kabullenmek zor. Ama iste ogreniyoruz. bazen geleni geldigi gibi yasamayi ogrenmek zorunda kaliyoruz.

Ogrendim bitti demiyorum. Ben bu sureci harika yonetiyorum demiyorum. Sadece ana odaklanmaya calisiyorum. Cunku hani dedim ya sonuc icin elimden gelen bir sey yok, ve sureci guzellestirmeye calismak tek yapabildigim.

Rahatlamadik. Bitmedi. Ama olsun, bu halimize binlerce kez sukrediyoruz. 

Ve ben 2023'e boyle merhaba diyorum.

2023ten eklentim huzurlu olmasi. Bir yerde okudugum su cumleler bana iyi geliyor. 

"Allahim, bana degistremeyeceklerimi kabul edecek, degistirebileceklerim icin mucadele edecek gucu ve ikisini ayirt  edebilecegim akli ver."

Tam benlik. Iste ben de 2023ten sadece bunu diliyorum:

Bana degistremeyeceklerimi kabul edecek, degistirebileceklerim icin mucadele edecek gucu ve ikisini ayirt  edebilecegim sakinligi versin.

baska da buyuk planlarim yok. Simdi oturup biraz hedef falan yazacagim kendime ama aslinda en buyuk hedefim ne biliyor musunuz? herseye yetismek icin, bazi hedefleri gerceklestirmek icin kendimi hirpalamayayim yeter. geleni geldigi gibi yasadigim, huzurlu, sakin, mutlu bir yil olsun 2023.

Insallah. Umarim.

Hoscakal 2022. her seye ragmen seni seviyorum.