Easter da bitti

Gecen hafta Cuma gunu ve dun burada easter tatili idi. Haftasonu ile beraber 4 gunluk bir tatilimiz oldu. Oh nasil guzel sey tatil!

Bol bol uyudum. Cuma aksami 8de yattiom, Cumartesi 9da. Hic pisman degilim!

Bazen Deniz yattiktan sonra bir seyler yapmak icin, ama cogunlukla calismak icin cok uykusuz kaldim su son donemde. O yuzden bu uykulara cok ama cok ihtiyacim vardi.

Deniz de bu haftasonu cok mutluydu! Cunku aylar sonra arkadaslarimizla bulusabildik. Aslinda Cumartesi bulustugumuz arkadaslarimizin cocuklari yok ama cok sevdigi insanlar. O kadar mutlu oldu, o kadar eglendi ki eve donmek istemedi.

Pazar gunu yine disaridaydik, bu sefer cocuklari olan arkadaslarimizla bulustuk ama 2 oglan cocugu ve 7 ve 10 yasindalar. Eskiden beraber cok gzuel oynarlardi ama pandemi hakikaten cocuklari cok degistirdi. Oglanlarin tek istedigi telefondan oyun oynamak olunca bizimkine yuz vermediler tabi. Ama benim kuzum bunu hic dert etmedi. Daldi kum havuzuna kendi kendine oynadi :)

Kendi kendine pek oynamiyor Deniz. Illa bizi yaninda istiyor. Ama bu da yavas yavas degismeye basladi hissediyoruz. En cok hissettigimiz gun de Pazar oldu. Pazar gunu Deniz belki 3 saat (aralikli da olsa) kendi kendine oynadi. 

Arkadaslarimiz gitti ama biz parktan cikamadik. O gun neredeyse 5 saat kaldik parkta. Oyle mutluydu ki canim kuzu.

Ve tum haftasonunu diasrda gecirmemize izin veren hava dun kisa dondu. Sabah kar yagdi! Ama ogleden sonra yine gunes acti. Bence hava da ne yapacagini sasirdi :)

Oyle ya da boyle bu easter tatili bizim icin cok ama cok tatli oldu :)

Bu hafta ne yaptik?

 Ozetle: hicbir sey.

Sabah kalk. Denizle oyna. Kahvalti, hazirlanma, oyun. Krese birakma. Butun gun toplanti, calisma. Aksam 5 oldu mu yemek hazirlama. Denizin kresten gelmesi. Yemek, oyun, uyku hazirligi. Denizin uyumasi. Belki bir dizi, film ve kapanis.

Her gun ayni. Istisnasiz her gun ayni. 

Ben hala aksamlari cok oturamiyorum. Haftanin 1-2 gunu Denizle 8:30 gibi uyuyorum. Diger gunler de tas catlasin 10:30. Korona 10 gunde geciyor ya diyenler, burada misiniz?

Ozan da ya erken yatiyor, ya calisiyor. O da zaten benden daha iyi olsa da yeni yeni tam toparlaniyor.

Gecen gun Ozana dedim ki, tum istatistiklere gore hayatimizin en guzel yillarindayiz. Enerjimizin en yuksek oldugu zamanlar. Cok degil en fazla 5 yil icinde enerjimiz asagiya inmeye baslayacak. Ve bizim gunlerimiz, haftalarimiz birbirinin aynisi halde ve gayet sikici bir sekilde geciyor. Allah seni bildigi gibi etsin korona!

Ama bahar geliyor! Bu iyi haber!

Simdi etraf ciceklenecek, hava isinacak derken gezme istegimiz de artacak ve her sey guzellesmeye baslayacak.

Bu bizim icin baya zor gecen kisin da sonu geliyor. Ama ne olursa olsun bu kistan da sikayet etmiyorum. Guzel anilarimiz da oldu sonucta. Hepsi birbirine benze se de :)

Bazen boyle karamsarliktan iyimserlige gecis hizima bakip "ben sizofren miyim acaba?" diye dusunuyorum. Gercekten! Yani o kadar hizla degisiyor ki duygularim, ozellikle yazi yazarken, yok diyorum hic normal degilim!

Evet normal degilim. Evet gereksiz olabilecek bir iyimserlik hali var ustumde. gHer zaman boyle bu. Ama ne yapayim!

Keske o iyimserlik beni arada bunalmaktan da kurtarabilse. Yok o olmuyor. Bir haber goruyorum dibe cokuyorum aniden. Messela gecen gun yaz tatilleri olmayabilir diye haber gordum bittim! Karalar bagladim! Ha sonra aniden duzeldim de.

Keske diyorum iste oyle dibe cokmesem. keske o haberleri gorunce, ya dur bakalim diye 1-2 saat sonra degil de aninda diyebilsem. O olmuyor. Ben illa bir dibe cokuyorum, orada boguluyorum, hatta agliyorum. Sonra iyimserlik geliyor ustume. O arayi da hizli gecebilsek cok guzel olacak da.

E oldugu kadar. Buna da sukur. ya hep dipte kalsam.

Sonucta benim gibi manik depresif olmak, hep depresif olmaktan iyidir bence.

Kesin oyle :)

Tam da o aradayim

 Gecen hafta cok onemli bir toplantim vardi. Uzun suredir ustunde calistigimiz bir proje gorucuye cikti. Toplanti cok iyi gecti. Herkes cok begendi. Biz de cok mutlu olduk.

Harika!

Ama bana bir gevseklik geldi ki o toplantidan sonra sormayin! Proje daha bitmedi 1, yapilacak bir suru is var 2, hic miskinlik yapilacak donem degil 3!

Ama benim ustumde bir mislkinlik var ki sormayin. Kolumu kaldirasim yok. Uyusam, kitap okusam, film izlesem, avare avare dolasssam ne guzel!

Insan cok garip bir sey. Bir hafta once gunler yetmiyor calisayim diye dusunurken, simdi ay beni birakin kosede uyuyayim moduna gectim. Bu iki mod arasindaki gecis de 1 toplanti :D

Ha yatabilecek miyim? Hayir. zateb evde 4 yasinda bir cocukla yatilmiyor. kesin bilgi!

Anne, oynayalim. Anne hadi oyna. Anne ne zaman oynayacaksin :)

24 saat oynasan yetmez yetmiyor :)

Ama iste insan da arada oynamak istemiyor. Calismak da istemiyor. Arada insan sadece durmak istiyor.

Ben tam da o aradayim :)

Bu aralar...

Bu aralar aksamlari cok calisiyorum. Projenin sonu geliyor da. El ayak cekilince geciyorum masanin basina. Planlar, sunumlar...

Ve ne zaman boyle gece calissam dayim geliyor aklima. Normalde de geliyor aklima da bu ara daha cok. Ama ben biliyorum neden boyle. 

Gecen yil 7 Martta dayimin hastaligini ogrenmistik. 7 Nisanda da dayimi kaybetmistik. 1 ay icinde. Ben simdi o bir ayda yasadiklarimizi sanki bastan yeniden yeniden yasiyorum. Nasil kazinmis aklima. Nasil kazinmis yuregime. 

Mart basindan beri su kadar gun sonra dayimin hasta oldugunu ogrenmistim, bugun Turkiye'ye gidemeyecegimi anlamistim, bugun su, bugun bu diye sayiyorum. Yapmak istemiyorum cunku canimi acitiyor bu. Ama engel olamiyorum. Ozellikle boyle bir basima isimin basina oturunca.

Acip fotograflara bakiyorum bazen, bazen aklima konusmalarimiz geliyor.

Dayimla vedalasamadik ya ondan bir seyler hep yarim kaldi sanki. Yazin Turkiyeye gittigimizde dayimi ziyarete gittik Ozanla. Iyi gelir sandim. Ama hic iyi gelmedi. O veda degildi ki benim dayimin hakettigi. Sevdikleriyle bir araya gelip layigiyla ugurlanmayi haketti benim dayim. Onu da yapacagiz insallah ama iste sanki hala bir seyler kapanmadi...

Dayimin gidisi benim icin annemin hastalandigi  donem iyice ete kemige burundu sanki. Annem hastalandiginda dayimla konusamadim ya, o bana "gececek kizim bu da gececek", "biz buradayiz bak sakin aklin kalmasin" diyemedi ya, bir baska agir geldi annemin hastalandigi donem bana. ve bir baska hisettim dayimin yoklugunu o siralarda. 

Kendime diyorum ki Gulcin normal. Bu hissettiklerin normal. Dayin hayatinin ilk gununden beri ne zaman arkana baksan oradaydi, ne zaman elini uzatsan mutlaka eline uzandi, ne zaman sarilsan sana sarildi. Normal boyle hissetmen diyorum kendime. Hafifleyecek. Bitmeyecek ama azalacak diyorum. Aklim yatiyor buna. Iyi geliyor bu bana.

Ama galiba bu ilk bir senede daha cok azalmadi acim. Elbette o ilk zamanin icimi kavuran acisi yok. Ama daha sonmedi icimdeki aci. O da normal.

Simdi onu kaybedisimizin ilk yili yaklasirken bu yasadigim da normal. O yuzden izin veriyorum kendime.

Bakin iste simdi de izin verdim. Biraktim isi bunlari yazmak istedim, kendime izin verdim. Biraz aglamak istedim, kendime izin verdim. Dayimi dusunmek istedim kendime izin verdim.

Oyle sevdim ki dayimi ve dayim beni oyle sevdi ki elbette olacak bu. Elbette anacagim onu. Kalbim elbette sizlayacak. Ama bu kadar cok sevmenin sevilmenin bir guzelligi de var. Biliyorum dayimi her andigimda yuzum de gulecek.

Simdi de guldu iste.

Guzel dayim benim. Biliyorum acilarin dindi. Biliyoru m daha iyisin orada. 
Sen bana bakma.

Biraz Deniz

Birazcik  Denizle ilgili aklimdakileri yazayim dedim. Hatira kalsin. Oyle cabuk buyuyor ki. Oyle cabuk degisiyor ki. Herseyi unutacagim diye ck korkuyorum. Enazindan simdi aklimda olanlar burada kalsin :)

*****

Krese babasiyla gidiyorlar. Ben kapidan ugurluyorum ve arkadasindan 

- "Deniz bay bay, cok eglen" diye sesleniyorum. 

O da bu seslenmeye avazinin ciktigi  kadar bagirarak karsilik veriyor. 

"Anneeee, bay bay! Seni seviyorummmm! Anneeeee!!!" 

Sabahlari denizin gidisinden tum mahalle haberdar :)

*******

Geceleri mutlaka yanimiza geliyor. Ilk 3,5 sene asla ama asla odamizin kapisindan girmeyen cocuk her aksam bizim yatakta. Saskiniz. Ama yapacak bir sey yok. Herkes gider mersine, biz gidiyoruz tersine. 

Insanlarin cocuklari bebekken anne babayla yatar, bu yaslarda artik odasina gecer. Ben bebekken hele hastayken ya da gecede milyon kez emme diye uyaniiyorken denize yalvarirdim bizim odada yatsin diye. Asla yatmazdi! Ah ne olaylar cikartirdi. Hatta bir keresinde 5 gece ust uste ateslendi. sadece ustumde uyuyor. Ama bizim odada asla uyumuyor. Belim tutuldu artik koltukta kucagimda bebeyle oturmaktan! Bir gece uyurken aldim bizim odaya gittim. Yine kucagimda ama ben de yataktayim. Uyandi ve bizim odada oldugunu gordu. Kiyamet koptu kiyamet!

Nereden nereye iste :) Simdi her gece bizimle :) gecen gun konusuyoruz.

G: Deniz, neden gece bizim yanimiza geliyorsun annecim?

D: Cunku istiyorum.

G: Hmm, neden acaba yatagin da cok guzel degil mi?

D: Guzel anne ama orada sen yoksun ki. Sicaciksin, mis gibi kokuyorsun ben sana sarilip uyumayi cok seviyorum.

Hadi gel de odan da uyu de:)

******

Gece bizim yanimza gelen sabah da bizimle uyaniyor tabi. gecen gun yandi ve dedi ki

D: Anne ben bu sabah cok mutlu uyandim

G: Harika Denizcim cok sevindim!

Bizim pencereden bir agac gorunuyor. Ona bakti

D: Agacin cicekleri acmis, bahar geliyor ondan mi acaba?

******

Denizin en en en sevdigi seylerden biri de benim kuolumu mincirmak! gecenlerde ustumu degistiriyorum. Sweatshirtum elimde, icimde tshortle salona indim. Deniz bana dogru kosmaya basladi

D: ooooo kollar acik. Minciklama trenini kaciramam anne kosamaliyim

:)

*****

Iste boyle gulduruyor bizi. 4,5 yasinda ve kendinvce esprileri var. Komik bir insanim ben galiba diye de onayliyor kendini :)

Komigim benim!

Bu sabah google photos su fotografini gosterdi bana. deniz burada daha 6 aylik bile degil. Minnacik bir sey. tek kolumda tasiyip bir taraftan kek bile yapabildigim gunler. Simdi degil tek elimle iki elimle bile tasiyamiyorum kuzuyu. Nasil buyuyorlar, nasil geciyor zaman akil almiyor. 

Cocuk buyutmek cok zahmetli, zor ama inanilmaz keyifli bir sey. Ben cok seviyorum bu seruvenin her anini. Her gun iyi ki diyorum. Iyi ki denizle yasiyorum bu hayati :)