Gelismeler

 Ne yazayim bilmiyorum.

Bu aralar bir iyi bir kotuyuz. Artik ruhumuzdaki degisimleri biz de takip edemiyoruz.

Gecen hafta annemin detayyli pataloji sonuclari onkologuna gittiginde, tamam bu alindi bitti 3 ay sonra kontrol edelim dedi. Ama ameliyat sonrasi Cumhur abi yani cerrahi ve doktor olan halam bir pet cekilir, ona gore bakilir demislerdi. Onkolog pet istemedi.

Insan iyiye cabuk alisiyor. Hepimizde ah tamam bitti sevinci oldu. Ama bir yandan icimiz rahat degil. Ya baska yerde de varsa. bakilmadan nasil bilinecek ki. Annemi telaslandirmak istemiyoruz. Ama ben annemle konusurken anliyorum o da rahat degil. 

Sonra bir gun abim dedi anneme, hani tedbir olarak bir pet cektirsek falan diye. Annem de cok isterim demis.

Tabi biz yine doktoru aradik. bir yandan insan uzamanla devam etmek istiyor ve etmeli de. 

Meger olay soyleymis. Canim devletimiz matestazlarda ameliyat sonrasi pet cekimini odemiyormus. ha organin kendi kanseriyse ooduyormus. E odemesin dedik. Biz kendimiz odeyelim ne olacak, biz zaten tum ameilyatlari falan da cabuk olsun sira bekleymeyelim diye ozelden yaptirmayi tercih ediyoruz. 

Sonra doktor da evet yapilsin dedi. Ama acikcasi benim bu duruma biraz canim sikildi. Sonucta en basta da bize bu sekilde aciklayabilirlerdi biz zaten ozel yaptiralim derdik. Yani biz israr etmesek o pet scan olmayacak miydi?

Neyse...

Sali gunu pet scan yapildi. Elimiz yuregimizde bekledik sonuclari. istiyorsun ki temiz desinler aman biz evham etmisiz iste diyelim. yersizmis diyelim. ama icimiz de rahat etsin. Oyle karisik duygular.

Bu sabah sonuc geldi. Bel bolgesinde bir sey gorulmus. Simdi annem MRda.

Ne diyeyim bilmiyorum.

Bu zararsiz bir sey olabilir. Ve tum kalbimle oyle olmasini diliyorum. ne olur bir sey cikmasin Allahim ne olur...

Ama farkli da olabilir. Yazmak bile istemiyorum inanin. Dillendirmek istemiyorum. Bilmem oyle bir his var icimde iste. Yok olsun, adini anmayayim gelmesin gibi sacma bir his.

Su an kizgin hissediyorum ama ondan eminim. Sonucta elbette her oramiz buramiz agridiginda dipten temelden pet scnalar MRlar olsun demiyorum. Ama anneminki gibi bir tibbi gecmis varken, pataloji sonuclari kander demisken pet scan cekilmemesin denmesini anlayamiyorum. Iyi ki o zaman da anlayamadik da israr ettik. 

Simdi sabirli olmamiz lazim. MR bir cekilsin. Sonuclar bir ciksin.

Sonra sanirim bir onkologdan daha gorus almak bize iyi gelecek. Bu tur tedavilerde doktora guvenmek, guvenebilmke cok onemli. Annemin doktoruna biz hep cok guvendik. Allah razi olsun gecen sefer annemi cok guzel tedavi etti kurtuldu. 

Ama bu son olay beni biraz uzdu. bir doktordan daha gorus almak bize daha huzur verecek gibi hisstmeye basaldim.

Cunku annemin Aralik ayinda yillik genel kontrolu yapilmisti ve annem boynundaki kitleleri soylemisti doktoruna. Baktilar ettiler. Bir sey yok dediler. Subat ayinda ayni kitleler kanser cikti. ya annem o seker problemini yasamasaydi, ya endokrin doktoruna gitmeseydi ve ya bir biyopsi yapalim demeselerdi.

Ha su olabilir. Hakikaten o kitleler Aralikta temizdir aradan gecen 1 ayda donusmuslerdir. Peki bu kadar cabuk donusebilen bir sye varsa bu hastaya pet scan niye onermezsin? devlet odemiyormus vs sen bunu bize soylersin ona biz karar veririz sonucta. Ki biliyorlar annemin neredeyse tum tedavisini ozelden yaptiriyoruz.

velhasil kelam ofkelendim. Ve biliyoruz ki bu durumlarda ofkeninn kimseye faydasi yok. gecmise bakmanin da. Onumuze bakacagiz. Iyi ki o pet scan icin israr ettik diyecegiz. Ve halamlara ve Cumhur abiye de danisip yeni bir doktordan gorus alacagiz. Su an aklimdakiler bu.

Buraya niye yazdim bilmiyorum. Annem artik blogumu okumuyor (sanirim) onun verdigi bir rahatlik var. Icimi dokmek istiyorum. Bu beni rahatlatiyor. Sizin de basinizi agritiyorum ama kusura bakmayin.

Gelismeler boyle bizde. Umarim MR temiz cikar. Umarim her sey yolundadir.

Son bir ayda neler yasadik?

7 Ocak gecesi ilk kez kendimi kotu hisstmeye baslamistim. 8 Ocak sabahi mudurume mesaj atip devam edemiyorum toplantilara ben bugun biraz dinleneyim demistim. Burnum cesme gibi akiyordu. O kadar cok hapsuruyordum ki icim agriyordu.

Sonrasi testler, pozitif cikan korona tam 25 gun evde karantina...

Deniz cok sikildi. Ozan cok hastalandi. Ben dinlenemedim. Ama bir sekilde atlattik derken annem rahatsizlandi. Sekeri dusmus, eve ambulans falan gemis. Sonra testler, bogazinda buluna kitle, biyopsi. Hepsi 1 haftaya sigan bir suru sey.

Biyospinin sonucu supheli geldi. Yani kanser degil ama kansere donebilecek bir sey bu diyordu biyopsi. Annemin gecmisini dusunup alalim bunu dediler. Durmasin orada.

Gecen hafta sali gunu annem ameliyat oldu. Biz tiroidlerinde olusan noduller alinip bitecek, bylece bu macera da gececek diye beklerken, alinan parcalardan ucunun kanser oldugu sonucu geldi. Yani kanser 5 yil sonra geri geldi...

Gecen hafta zordu. Insan sok oluyor. Bir de kendimizi basit bir sey bu, sadece onlem olsun diye yapilan bir operasyon diye hazirlamistik ya, buyuk sok oldu. Hepimize, tum ailemize.

Basa donmusuz gibi geldi. Annem yine o zorlu surecten gececekmis gibi geldi. Zamanda geri gitmek iyi gelmedi.

Dun detayli pataloji sonucu geldi. Annemin 15 yil once alina bobregindeki tumorun metastazi imis bu. Zaten 5 yil once pankreastaki de onun metastazi idi. Yani 15 yil once bobrek icinde olusa, daha hic dagilmadan yakalanan tumor hala sorun yaratiyor. Inanilir gbi degil. Hatta doktorlar da inanamiyor.

Cumhur abi o zaman, Talih ben acip o tumoru temizleyebilirdim ama hicbir sey kalmasin diye bobregi almak daha guvenilir bir yol gibi geldi oyle yaptim demisti. Ne iyi yapmis. Bobregin tamamini aldgi halde tumor o kadar agresifmis ki hala bunlari yapabiliyor. Cumhur abi o zaman o karari vermese, ve hatta o kanser o kadar cabuk yakalanmasa neler olurdu kimbilir. Yokken bu kadar agresif yayilan bir tumor varken neer yapmaz... gel de doktorlara saygi duyma...

Bugun daha iyi hissediyorum. ama hala yorgunum. Korona ustune bu stres yordu. Gececek. Bir ara kendimi cok kotu hissettim. Olumluyu gormekten biktim Ozan dedim. Ben sukrettikce sanki daha fazlasi geliyor. Insan isyan ediyor iste. Insaniz. Insanim. Oluyor.

Dun okudugum kitapta bir hikaye vardi. Kiz da hamileleigi sirasinda anneisnin kanser oldugunu ogreniyor. Sonraki sureci anlatiyor. Zor sureci. Dondum kaldim. Onlarca yuzlerce kitabin icinde tam da bu zamanda bu kitabi bu hikayeyei okumam tesaduf mu? Belki oyle ama bana bambaska bir dusunce acisi verdi o hikaye. 

Evet, yine biz buldu. Evet yine hayatimiza giris yapti bu lanet hastalik. Evet insan ya yeter diyor. 

Ama yine yakalandi. 

Ama ameliyatla cikarilabilecek bir yerdeydi ve cikarildi. 

Ama annem icok sukur ki yi. 

Ama ben kizimi annemle buyutuyorum. 

Ama sabah Deniz'e annemin ordugu kazagi giydirdim. Sonra kizima kendi ellerimle bir atki ordum cok sevdi. Anneannem daha guzel oruyor ama anne diyecek kadar anneannesini biliyor taniyor. 

Ama elimde kahvem ve -o hikayeyi de okudugum- kitabim, disarida kar yagarken annemi ve babami aradim sohbet ettik. hem de havadan sudan, Denizden konustuk. Hic hastalik yokmus gibi konusabiliyoruz hala.

Tum bunlar varken hayatimda evet hala sukretmeliyim. Bazen yorulsam da, bazen cok tukenmis hissetsem de, bazen kararlarimi cokca sorgulasam da, bazen bu uzakliga -hakli olarak- cok icerlensem de, baze neden yine ben diye icimden gecirsem de... Ve bu dusunduklerimin hepsinde hakli olsam da, benim, su siradan Gulcinin basina gelen, hayatina dahil olan iyi bir suru sey de var. Onlara da neden ben mi diyecegim o zaman? 

Hepsi bir butun iste hayatimizin. KOcaman bir resim her birimizin hayati. Iyisiyle kotusuyle. hepimizin payina dusenler baska. hepimizin karisimi baska.

Bazen iste insan isyan ediyor. Agir geliyor ust uste gelenler. Insaniz bunaliyoruz. Ben de bunaldim su son bir ayda. Ama... Ama yine de hayat guzel. 

Demin cami actim. Kar yagiyor ruzgar esiyor. Ama biliyor musunuz kuslar da otuyor. Sabah instagramda gordugum bir arkadasimin hikayesi geldi aklima. Diyordu ki "Kar yagiyor diye, soguk diye otmeyi birakiyor mu kuslar? Elbette her kisin sonunda bir bahar var"

Oyle. Gercekten oyle. Her kisin sonunda bir bahar var.

Gelsin artik o bahar...

Izolasyonumuz bitti

Deniz'in kresinin kapandigini soylemistim. takip eden 10 gundur evimizdeydik. 

Cok sukur ne Deniz ne de biz, hicbir belirti gostermedik. Burada cocuklara test yapmiyorlar. Dolayisiyla kapti mi kapmadi mi bilmiyoruz. Ama cok sukur iyi.

10 gundur evimizde birlikkte vakit gecirdik. Ucumuz dipdibe yasadik. gecenlerde instagrama bir ugrayip yazdigim gibi gecti gunler...

Biz iyiyiz :) Soranlar merak edenler sağolsun. Genelde aynen şu fotoğraftaki gibiyiz :) İşler çok yoğun, günler cok kisa, kuzunun kreşi bir süreliğine kapandı böyle yanibasimizda derken koyun koyuna bir kış geçiriyoruz.💛 Çok yorgun olsak da, artan sayılarla çok endişeli olsak da, bilinmezlikten cok bunalmış olsak da sağlıklı olduğumuz sürece şikayet yok. 🙏 Çalışıyoruz, okuyoruz, dinliyoruz, izliyoruz, Denizle bol bol oyun oynuyoruz, sarılıyoruz derken günler geçiyor. Bu aralar çok bir şey paylasmadim. Biraz böylesi de iyi geldi. Ama buralardayım. Simdi de bir biz iyiyiz demeye geldim. Öyle işte :) #gulcininkoronagunlugu

Iyiydik, cok sukur hala iyiyiz. ha iligimize kemigimize kadar yorulduk o ayri :) Bir yandan kuzuya bakip bir yandan calismak cok ama cok zordu. Aralik zaten benim icin hep cok yogun bir ay. O yuzden genelde Aralik civari annem gelirdi her sene. Bu sene tabi gelemedi. Annemi riske atmam mumkun degil. Herkes evinde bu kis. 

Isler cok yogun olunca, kuzunun kres de kapaninca bizim evde halimiz tam bir senlikti. Hemen hemen her gece calistim. Bazen 2-3 saat uyudugum bile oldu su 10 gunde. Gunduz calisamayinca isler yigiliyor tabi.

Ama olsun saglikla atlattik ya hic onemli degil tabi ki. 

Bugun deniz kresine dondu. Icim bir garip. Ona bir sey olmasindan oyle cok korkuyorum ki. Gitmeyiversin diyorum ama cok da secenegimiz yok. 10 gunde bile telef olduk :(

Saglik olsun telef olalim tabi onemi yok ama Denizin surekli evde olmasi ve bizim boyle yogun calismaya devam etmemiz de cok gercekci degil. Zor bir yil... Ama elimizden geleni yapiyoruz iste . Dilerim hepimiz hep saglikli kaliriz bu surecte...

Deniz'in kresi kapandi - Karantina

Denizin kresi 10 Araliga kadar kapandi. Gecen hafta size yazdigim gibi cember iyice daraldi. 

Kres dun kapandi ama Deniz en son Persembe gunu krese gitmisti. Yani bugun 5. gun. Simdilik o da iyi, biz de iyiyiz. Umarim boyle kaliriz. 

Ayni zamanda evimizde karantina gunleri basladi. 

Burada her sey o kadar karisik ki. Kurallara gore, simdi Deniz temasli oldugu icin evde kalmasi gerekiyor ama herhangi bir semptomu olmadigi icin biz hayatimiza devam edebiliyoruz. Hani evden calismiyor olsak trene, otobuse biniyor olsak Deniz semptom gostermedigi icin bu serbest. Bir bana mi sacma geliyor bu bilemiyorum ama sizce de sacma degil mi?

deniz 4 yasinda. Ve o yastaki pek cok cocuk gibi agzimizin icinde yasiyor. Yani buyuk temasli olsa, hani bir odada karantinada olsa, evin geri kalani hayatina devam edebilir anlarim da. Her daim bizimle olan, olmasi gereken cocuklar soz konusuyken anne baba hayatina evam edebilir denilince bilemiyorum. Sanirim boyle boyle yayiliyor.

Biz cikmayacagiz. Ama cikmama luksumuz var. Isimizi evimizden yapabiliyoruz. Dolayisiyla Denizin karantina suresi bitene kadar biz de karantinadayiz.

zaten karantinada degilken de ne yapiyorduk ki? Hic. Inanin insana karismiyoruz zaten. Ama arada Denizi arkadasiyla pakta bulusturuyorduk. Onu da yapmayacagiz tabi karantina bitene kadar.

Burada semptom gostermeyenlere test yapilmiyor. Tabi semptom var diyerek test yaptirabiliriz ama su anda buna gerek yok diye dusunuyorum. Semptomsuz oldugumuz surece, zaten evde olacagimizdan Denizi de test sikintisina sokmak istemiyorum. Ama henuz iyice dusunmedim bunu. Bakalim. Fikrim degisebilir. 

Simdi evimizde 2 hafta kizimiza bakarken tam zamanli calisma haline geri donduk. Bu hal cok zor. Biliyoruz. Ama aylarca yaptik, yine yapariz elbette. Iyi olalim da hic sorun degil. Bundan sikayet edecek degilim.

Basimiza gelecekleri biliyoruz. Gunduz ck az calisabilecegiz, Deniz uyuduktan sonra calismaya devam edecegiz. Daha az uyuyacagiz, isler biraz cigrindan cikacak. Deniz bir sure sonra sikilip huysuzlasmaya baslayacak. Arada evde sesler yukselecek. Arada sarilmalar artacak. Arada aglmalar, arada gulmeler artacak. Artik bunlari biliyoruz.

Covid olursak basimiza gelecekleri bilmedigimizden tek dilegim covid olmamak su onumuzdeki donemde. Varsin basimiza gelecegini bildigimiz seyleri yasayalim. 

Sirkete soyledim, herkes eskisi kadar her isin basinda olamayacagimi biliyor. Elimden geleni yapacagim, gerisi de bir sekilde hallolacak elbette.

Geldik mi ayni noktaya, saglik olsun da...

Iyiyiz, saglikliyiz, her sey yolunda. Bunlar bu kis yasanacak. Sonunda umarim her sey cok guzel olacak.

Cember daraliyor

Bugun sabah Deniz'i krese ben goturdum. Biraz yurumek istedim, hem O da scootera binmek istiyordu. 

Kreste artik kapidan ogretmenleri aliyor cocuklari, anneler babalar iceriye giremiyor ve bu benim cok ama cok hosuma gidiyor! 

Deniz'i birakirken sabah ogretmeni "Gulcin dun aksam kresteki ilk pozitif vaka onaylandi" dedi. Ah. cember daraliyor...

Kres Mart ayindan beri hic kapanmadi. Denizler gitmiyordu ama key personel denilen, doktor, polis gibi kisilerin cocuklari hep krese devam etti. Temuuzdan beri de diger ailelerin cocuklari da krese dondu. mart ayindan beri kreste bir tane bile pozitif vaka olmadi. Ilk vaka dun onaylanmis. Cember daraliyor...

Denizlerin kresi oda oda. Hicbir odadaki cocuklar, ogretmenler diger odalar ile karismiyor. Odalarin icinde de cocuklar guruplar halinde oynuyor. Bu kucuk guruplara burada bubble deniliyor. Butun kresler, okullar ayni mantikla calisiyor. Bir bubbleda pozitif vaka olursa, tum bubble ve icinde oldugu oda 14 gun karantinada kalmak zorunda. 

Simdi Denizlerin krestede toddler odasinda imis vaka. O oda tamamen kapatilmis 5 Aralik'a kadar. Hatta Toddler gurup 2 odada ve odalarin arasinda bir kapi var. Iki odayi birden kapatmislar 14 gun boyunca.

"Bugunden itibaren zaten o odadakiler kreste degil, cocuklar kapti ise dun kapti". "Zaten Denizlerin odayla bir alakasi yok". "Olsa da artik yapacak bir sey yok."

Gibi gibi aklimdan bir suru sey geciyor olsa da su anda kendimi gayet huzursuz hissediyorum. Cember daraliyor.

Tahminimce yakinda kres tamamen kapanabilir. Kapansin hic onemli degil. Cocuklar iyi olsun, herkes iyi olsun da. Kapansin hic onemli degil... Zaten gorunuse gore asdece kres degil pek cok yer yakinda tamamen kapanacak. Cunku cember daraliyor...

Bu kis boyle zor gececek. Garip zamanlar. Zor zamanlar. Cok zor zamanlar...

Bu arada kresteki hicbir cocukta problem yokmus ama hepsi test edilecekmis. Umarim hepsi sagliklidir. Ogretmenin durumu da iyiymis. Umarim iyi kalir.

Ve umarim bu kis olabildigince kolay  gecer.

Garip zamanlar. Zor zamanlar. Cok zor zamanlar iste... 

Gun be gun, adim adim cember daraliyor :(