Dun gece evde ufak capli bir felakete sebep oldum.
Isten geldim, bir hamaratlik bir hamaratlik.
Dur su camasirlari ayrayim dedim ayirdim. Daha yeni makinadakileri astigimdan ve evimizde camasir asacak az yer oldugundan yeni makinayi hemen mi yikasam sonra mi yikasam karar veremedim. O sirada yemek telasi girdi araya kaldi camasirlar.
Yemekten sonra ay dedim dur sen, oraya buraya asarim ne olacak, ben atayim su camasirlari yikansin.
Attim.
Bembeyaz gomlekleri, kapri pantalonlari, krem renkli daha 1 kere giydigim ve dogum gunumde hediye gelen tsortumu, tas rengi bayildigim sortumu bilumum baska acik renklilerle makinaya tiktim.
Tikmaz olaydim.
Bir ara makina ne halde diye bakmaya gittim ki ne goreyim: Benim bembeyaz camasirlar pembe pembe donuyor iceride.
Allahim o nasil bir caresizlik anidir. Camasir yikamaya niyetlenen kadinin basina gelebilecek en fena seylerden biri.
Makinayi acsan acilmaz. Kapatsan kapanmaz.
Mecburen bekleyeceksin bitecek.
O pembe renk canim beyaz camasirlarin ustune an be an daha da sinecek.
Ve sen sadece arada gidip, her gecen dakika daha da pembelesen camasirlarini makinanin kapagindan izleyeceksin.
Ben teknolojiye teknoloji demem camasir makinasini istedigim zaman durduramadikca!
Durduramadim arkadas.
O program uzadikca uzadi. Bitmedi. Bitemedi.
Makina done dursun, ben de dusundum dusundum nasil oldu bu is diye. Buldum.
Meger ben yemek kismina gecmeden makinaya ayirdigim camasirlardan pembe pantalonumu ve pembeli bir sortumu atmisim. Attim yani hatirliyorum.
Sonra da unuttum ve o kadar azlardi ki makinanin icinde, 1 pantalon 1 sort nihayetinde,digerlerini tikistirirken farketmedeim bile onlari.
1 pantalon 1 sort da ikisi de cingene pembesi olmasaydi keske.
Yikandilar mi benim beyaz camasirlarimla.
Boyadilar mi benim beyaz camasirlarimi pembeye.
Allahtan yikadigim seyler de hassas oldugundan 30 derecede yikiyordum da elde ettigimiz renk seker pembesi oldu.
Bir de diger beyaz camasir gibi yuksek derecelerde yikasam ne hale doneceklerdi bilemedim.
Resmen sinirim bozuldu. Resmen!
Beceriksizim arkadas.
Vallahi.
Ben ev isi beceremiyorum.
Mutfakta hadi durumu kurtariyorum biraz ama onun disinda ben ev isinde bildiginiz beceriksizin onde gideniyim.
Insan makinanin icine bakmaz mi hic?
Bembeyaz gomlekleri pembe, cingene pembesi pantalonla yikar mi hic?
Benim gibi beceriksiz olursa yikar iste.
Sonra basladim bu ise nasil care bulacagim diye dusunmeye.
Hadi bir tsortle, beyaz kapri de gozum yok. En fazla seker pembesi kapri giyerim.
Ama yeni buluzum hediye. Tas rengi sortuma bayiliyorum!
Ozanin gomlegini soylemiyorum bile. O her ne kadar canim pembe de bir renk napalim bosver dese de cocugun beyaz gomlegini pespembe yaptim.
Aldim onlari bastim kosla leke cikarici sulara.
Aman su soguk olmasin leke sabitlenir diyorlar.
Ama bir yandan en az 2 saat mumkunse sabaha kadar suda beklesin diyorlar.
Nasil olacak bu is.
Haydaa habire sicak su ekle kovalara.
Butun aksam boyle kendi yarattigim felaketi temizlemek icin ugrastim.
Sabah kalktim attim onlari makinaya ve ise geldim.
Aksam da sirket yemegi var.
Yani en iyi ihtimalle aksam 11 civari yeniden camasirlarla bulusacagim.
Umarim beyaz bekliyor olurlar beni!
Yoksa ne yapacagim bilmiyorum.
Ne yapacagim pembemsi giyecegiz artik ya da vedalasacagiz kendileriyle.
Esya nihayetinde muhim degil de.
Yok arkadas kabul ettim:
Ben vallahi beceriksizim.
