Bugun hic tanimadan cok sevdigim, aylardir hayatimin bir parcasiymis gibi hissettigim kucuk bir bebegi kaybetmenin uzuntusunu yasadim. Nehir henuz 3 yasindaydi... Yasitlarindan farkli olarak bu uc guzel yilin hatiri sayilir bir kismini hastane koridorlarinda harcamak zorunda kaldi. Neydi, ne oldu artik hic bir onemi yok. Nehir simdi bulutlarda. Nehir simdi huzurla uzaklarda...
Dedim ya ben Nehir'i hic tanimadim. Bir kere bile kucaklamadim onu ya da ne bileyim muhtemelen bir parkta bile karsilasmadim onunla. Ama ben Nehir'i sevdim, hem de cok sevdim. Oyle ki gune gozumu acar acmaz onunla ilgili haberlere baktim aylarca. Ondan gelen her guzel haberle gunum daha guzel gecer oldu. Elim yuregimde buyuk mucadelesindeki her asamayi takip ettim.
Dedim ya ben Nehir'i hic tanimadim. Bir kere bile o guzel ellerini tutup yurumedim yollarda onunla ya da ne bileyim muhtemelen hic karsilasmadik bile Istanbul sokaklarinda. Ama ben Nehir'den ve Nehir'in mucadelesinden cok sey ogrendim. Omrum boyunca unutmak istemeyecegim, hayatimda karsilsatigim her zorlukta aklima getirecegim onlarca sey...
Nehir ve mucadelesi sayesinde biliyorum ki bir insani sevmek, bir insani cok sevmek icin onu fiziksel olarak tanimaya hic gerek yok. Resimlerinden gozlerindeki kocaman sevgiyi gorebileceksin, okuduklarindan civil civil sesini zihninde canlandirabilecek hatta zaman zaman yanibasinda konusuyormus gibi hissedebileceksin.
Nehir ve mucadelesi sayesinde biliyorum ki insanin hayatindaki en onemli sey birbirine bagli bir aileye sahip olmak. Ve eger o aile varsa arkanda o zaman mucadale etmek icin en buyuk silaha sahipsin sen hayatta... Ailene siki siki sarilmayi, sartlar ne olursa olsun onlarla birlikte guzel anilar yaratmayi bileceksin.
Nehir ve mucadelesi sayesinde biliyorum ki dostluklar cok onemli bu hayatta. Oyle dostlarin olacak ki sen "buraya kadarmis" dediginde seni kolundan tutup kaldiracak. Oyle dostlarin olacak ki sen "Artik yapamiyorum" dediginde, bir anda dunyanin bir ucundan kalkip yanina gelebilecek. Ve sen dostlarindan destek alip her ne olursa olsun hayatin gerceklerine hazirliksiz yakalanmamayi deneyebileceksin...
Nehir ve mucadelesi sayesinde biliyorum ki basina beklemedigin bir sey geldiginde bunun neden oldugunu sorgulamak degil yapman gereken bilakis olani oldugu yerde birakaip bundan sonra ne yapman gerektigini dusunebileceksin.
Nehir ve mucadelesi sayesinde biliyorum ki, birden cok problem varsa basa cikman gerken onlari birbirinden ayri tutmayi bileceksin. Onceliklerin olacak hep; en cok da hislerinle belirledigin onceliklerin; ve sen o onceliklere gore problemlerini sirayla cozeceksin.
Nehir ve mucadelesi sayesinde biliyorum ki, her durumda, hayattan keyif alacak bir seyler yapmayi becerebileceksin. Evinden cok uzakta hic bilmedigin bir yerde hastanede misin? Olsun.. Oyun odalarini kesfedecek aksam yemeginde bagira bagira sarki soyleyecek cilginca dans edeceksin.
Nehir ve mucadelesi sayesinde biliyorum ki, her durumda hayatin sana surprizler yapip yuzunu guldurmesine izin vereceksin. Bir suru sevdiginden cok uzakta bir hastanede misin? Olsun... Kendini bir anda polis minubusunde piknige giderken bulmaya ya da bir polis botunda su ustunde yol almaya hazir olacak kocaman bir gulumsemeyle bu beklenmedik surprizler icin hayata tesekkur edebileceksin.
Nehir ve mucadelesi sayeisnde biliyorum ki hayatta basina ne gelirse gelsin arastirmayi, ogrenmeyi birakmayacaksin. Okuyacak arastiracak, hic bilmedigin bir konu hakkinda kocaman bir bilgi deryasina hukmedecek senden sonra gelenlerin yolunu aydinlatmak icin caba gostereceksin...
Nehir ve mucadelesi sayesinde biliyorum ki, hayat toz pembe degil ama durum ne olursa olsun sen secenekler arasindan pembeyi illa pembeyi secip, sacindan ayakkabina kadar pembelere burunup hayata "Sen pembe olmasan da ben inadina pespembeyim" diyebileceksin...
Gule gule Nehirim.... Nurlar icinde yat..
PS: Yazsam mi yazmasam mi cok dusundum. Ama madem bu blogu hayatimi guzellestiren, degistiren hicbirseyi unutmamak adina tutmaya karar verdim, o zaman Nehiri yazmamak olmazdi...




