31 Mayıs 2016 Salı

24. hafta

Hamileligimin 24. haftasini soguk alginligi ile gecirdim. Hani buraya yazmistim. Galiba hasta oldum demistim. O pek galiba degilmis. Hic degilmis.

O yaziyi yazarken ofisteydim. 11e dogru iyice kotu hissetmeye basladim kendimi. Surekli hapsuruyorum, gozlerim ve burnum akiyor. Hatta burnum surekli hapsurmaktan kaniyor da. Bu burun kanamsini ben 10. haftadan beri falan yasiyorum. Normalmis, hamilelikte insanin vuucudundaki kan arttigindan burun kanamsi, dis eti kanamasi artabilirmis. O yuzden onemsemiyorum bu durumu. Ama Carsamba gunu o da canima tak etti. Biliyorum hapsurmaktan ama surekli bir de burun kaniyor. Ve tabi  ki o kadar cok hapsuruyorum ki karnim da aciyor.

Dedim ki kendi kendime, Gulcin is de bir yere kadar. kalk evine git. Gulcinceyi uzun zamandir okuyorsaniz is konusundaki hislerimi biliyorsunuz. Seviyorum calismayi. Ofiste olmak, calismak beni mutlu eden seyler. Ve biliyorsunuz ben ofisten oyle basit bir halsizlik icin cikmam. Oyle de deli bir insanim. Ama hissettim durum iyiye gitmiyor.

Eve gelirken markete ugradim kendime tavuk, sebze, meyve falan aldim. Ama dedim eve gidip yemekle ugrasmayayim, cok gece kalmasin oglen yemegim, bir de hizlica yemek yedim. Ve saat 1 civarinda eve donmustum. O aksam Ozan gec gelecekti eve. Iptal edeyim mi isimi , eve geleyim mi dedi. Yok dedim. Gelsen ne olacak ben yatacagim boyle, bak sen isine. Cok kotu de degildim bunlari soylerken. hazir enerji varken tavuk suyuna bir corba yaptim, yanina sebze pisirdim. 2-3 toplantiya katildim. Iyiydim yani. Meger onlar son iyi zamanlarimmis. meger eve gelmekle oyle dogru bir karar vermisim ki. Cunku Carsamba aksamindan itibaren ben bildiginiz bittim!

Persembe Ozan ise gitmedi zira birakilacak bir halim yoktu. Arada atesleniyorum, arada burnum oyle tikaniyor ki nefessiz kaliyorum, yatsam yatamiyorum, kalksam kalkamiyorum. Bildiginiz surundum! Onemli 1-2 toplantiya girmek disinda calisamadim da. Bilirsiniz ben oyle hafif bir halsizlikle calismamazlik da etmem. Ama yok, calisamadim. Yuklenmedim de kendime yalan degil. Ne de olsa bir ben yokum artik.

Ebeyi aradik. Gececek ama zorlayacak dedi. Doktora gidin dedi. Doktor da farkli bir sey demedi. Dolayisyla her bir kasimda hissettigim agrilar, eklem yerlerim kopuyormus gibi hissettiren sizilar, anlatamayacagim bir bas agrisi, dis eti sizlamalari, beton gibi burnum, ben ve Ozan basbasaydik. Ne cektik be blogsever arkadasim ne cektik!

Ancak Cumartesi gunu kendime gelebildim. Hala evdeyim ama artik iyiyim. Burnumdaki bitmeyen tikaniklik disinda bir sikayetim yok. O bas agrisi ve dis eti agrisi gecti ya aman benden mutlusu yok. Canim Ozan sagolsun, corbalar, portakal sulari, meyveler bakti bana.

Bu arada kendimce zihni sinir bir sey kesfettim. Carsamba gecesi neredeyse hic uyuyamadim. Burnum yatinca iyice tikaniyor ve genzim akiyor. Berbatti. Gunduzleri daha iyiyim cunku yari yatar pozisyondayim. dedim tamam ben gece de boyle uyuyacagim Dizdim arkama yastiklari 2 gece oturu gibi uyudum. Ama rahat ettim. Uyuyabildim en azindan. Bir de sanirim bu sayede genzime akmadigindan bogaz enfeksiyonsuz ve oksuruksuz bu sureci atlattim. Bilmiyorum yani zihni sinir bir kesif iste.

Velhasil kelam blogsever arkasdasim, hamileler soguk alginligindan korunun diyorlar ya. HAKLILAR! Cok fena bir seymis hamilelikte soguk alginligi. Normalde ayakta gecirecegin sey seni yerlebir edebiliyormus. Doktor dedi ki cunku bagisiklik sisteminin onceligi su anda bebek. O yuzden bu kadar harap oluyorsun. E olayim napayim. Bebegimiz iyi olsun da...

Iyiymis ama. Onun icin hicbir risk yokmus. Gayet korunakliymis ve soguk alginligindan etkilenmezmis. Yalnizca hapsurdugumda uyanip rahatsiz olabilirmis. Kuzu :)

Iyi oladugunu bize de hissettirdi minnak hafta sonu. Artik disaridan da hareketlerini gorebilecegimiz kadar cok tekmeliyor. Bu ne sahane bir sey! Sanki o harekt ettikce ben rahatladim oh be iyi iste dedim. Yoksa hareket etmez degil mi? :)

Iste boyle gecti 24. haftamiz. Bebegimiz iyi. Ben soguk alginligindan hasat! Olsun bu da gecti iste. Umarim hicbir hamile bunu yasamasin. Hakikaten yasanasi bir sey degilmis!

25 Mayıs 2016 Çarşamba

Galiba hasta oldum :(

Dun aksam saat 9 gibi resmen sizmisim televizyonun karsisinda. Halbu ki Game of Thrones izliyorduk. Insan GOT izlerken uyur mu yahu! Utsleik ben 2. trimesterda bir hamileyim. Enerrjim en guzel zamanlarinda. O yuzden bu uykuya cok anlam veremedim ama dedim yorudluk tabi Istanbul falan, normal.

Ozan beni yataga goturdu, yine dalmisim. Sonra saat 1 gibi uyandim. Burnum tikanmis, susamisim. Gunde neredeyse 3 litre su iciyorum hala gece nasil susayarak uyaniyorum onu da anlamis degilim. Ama vucudumla savasmisiyorum, Su mu istiyorsun? Al canim!

Su icmeye kalktigimda bir halsizlik hissettim. Ve ardindan tam 2 saat uyuyamadim. Neden? Cunku burnum tabiri caizse cesme gibi akiyor. Ama anlatamam nasil akiyor. Ya dedim alerji, ya da hamile nezlesi mi ne diyorlar ya ondan. Hani hamilelik hormonlarindan dolayi burun asiri tikaniyormus ve akiyormus arada. Nezle, grip, alerjiden farkliymis bu udurum ve tamamen hormonelmis. Bunu da nerede okumustum hatirlamiyorum ya aklimda klamis. Su hamilelikte kabul ettigim gerceklerden biri su: Hormonlar var arkadas! Hakikaten var!

Hormon mormon diyorum da, resmen konduramadim kendime hasta olmayi anlayacaginiz. Yani insan bu kadar iyi besleniyor ve bunca vitamin aliyorken ve aylardan neredeyse Haziranken konduramiyor tabi kendine hasta olmayi. E ben de hakliyim! Neyse oyle burnumu sile sile yattim yatakta. Son defa saate baktigimda 3u ceyrek geciyordu. Sonra dalmisim...

Sabah 6 civari yeniden uyandigimda yataga yapismis haldeydim. Kolumu kaldiracak halim yok. Burun yine ayni tikali ve akiyor. Bana sorsaniz yine hormonel ama bogazimdaki giciklanma ve kulagimdaki siziyi da eklerseniz hormonel degil mi acaba diye de dusunmeden edemedim. Yok ama degil mi? Insan bu kadar iyi besleniyor ve bunca vitamin aliyorken ustelik aylardan neredeyse Haziranken hastalanmaz degil mi?

Kalktim kahvaltimi ettim. Hazirlandim. Biraz iyiydim aslinda. Velakin ofise geldigimde durumun hormonel falan olmadigini kabul etmeye basladim. Galiba hasta oldum :(

Durumu ozetlersek; burnum akiyor, bogazim giciklaniyor, kulagimda cok hafif bir sizi var ve halsizim. Hormonlar hepsini siz yapiyor olmazsiniz degil mi canim?

Bugun artik ofiste olacagim el mecbur. Aksama kendimi tarhana corbasina vermeyi dusunuyorum. Iyi gelir bence. Normal sartlarda balli ihlamur icerdim ama ebe bitki cayi icme diyor. Balli sut de iyi gelir belki. Bolca da meyve. Bir de turk filmi acarim kendime. Iyilesirim bence ya. Iyilesirim, iyilesirim bence.

Cuma gunu de bogmaca asisi olacagim. Burada rutin asilardan biri. Bogmaca cok salgin oldugundan ve bizim bebegimiz de kisa yakin bir zamanda digacagindan illa yapilsin diyor ebe, doktor ve herkes. Grip asisini da onermislerdi olmadim ben. Gerci simdi bu hastalik da geldi ama :) Neyse bence iyi yaptim olmadim. Ama bogmaca asisi daha farkli. Onu olmam uygun gorunuyor.

Cumaya kadar iyilesirsem sahane. Cunku asi da halsizlik yaparsa ust uste gelmesin. Bir de cok isimiz var hafta sonu. Artik bebek icin evi bosaltmaya baslayacagiz. Bir de hava guzel olacakmis piknige gidip kitap okumak istiyorum.

Iyileseyim bence ben Cumaya kadar. Iyilesirim, iyilesirim. :)



24 Mayıs 2016 Salı

Biz donduk Londra'ya...

Yazacak anlatacak oyle cok sey var ki... 
Iyi ki gittik Turkiye'ye. Ikimize de bu ara cok iyi geldi.
Hatta ucumuze de desem yeridir. Cunku bizim bizdik 2 haftada gozle gorulur bir ilerleme kaydetti ve daha da belirginlesti ve hareketlendi. Hatta Gonca ve Urune de bir beslik cakarak -artik o caktigi eli mi, dirsegi mi bilmiyoruz ama eli diye farzediyoruz- teyzelerine de kendini gosterdi.

Izmirde de Istanbulda da oldugumuz her gun aklimdan gecen bir sey vardi. Beni biraksaniz da ben hamileligimin geri kalanini buralarda gecirsem. Ah mumkun olsa. O yuzden Izmir'den ayrilmak da, Istanbul'dan ayrilmak da, Londra'ya donmek de hakikaten cok zor geldi bu sefer. Ah mumkun olsa da orada kalsam....

Biliyorum alisacagim. Hep oyle olur cunku. Uzakta yasiyorsaniz ayrilmak hic kolaylasmaz. En azindan benim icin bunca yildir hic kolaylasmadi. Ama her seferinde de alisirsiniz bu uzaklardaki hayatiniza. Bazen 2 gun sonra, bazen bir hafta sonra. Ama alisirsiniz iste. O yuzden biliyorum alisacagim. Hem de hemen alisacagim ama iste gel gor ki, an itibariyle hissiyat boyle: Ah mumkun olsa da hamileligimin sonuna kadar Turkiyede olsam...

Bunda tabi ki orada gordugum ilginin etkisi buyuk. Hani sanki, Turkiyeye gidince daha bir hamile oldugumu hissettim bile diyebilirim. Oyle bir sevgiyle kusatiliyorsunuz ki Turkiyede. Sanki orada daha cok alistim hamileligime de, bebegime de. 

Ozanla hamileligimin basindan beri bir suru sey konusuyoruz. Bazen heyecanimizi bazen endisemizi paylasiyoruz. Endiseliyiz tabi ki. Cunku hayati resmen bizim ellerimizde sekillenecek bir can gelecek aramiza. Ona guzel seyler yasatabilecek miyiz? Ihtiyaclarini karsalamaya yetebilecek miyiz? Insan endiseleniyor. Ama o endisli konusmalarin sonunda hep suna variyoruz: Belki en iyi okullarda okutayamayacagiz bebegimizi, en iyi sartlari belki saglayamayacagiz ona ama bir seyden eminiz cok sevecegiz onu. Neyin eksikligini cekerse ceksin sevgimizin eksikligini cekmeyecegine inaniyoruz. Bu his rahatlatiyor bizi.

Simdi Turkiyeye gidince dedim ki Ozan'a. Evet mukemmel bir dunyaya dogmayacak. Evet belki de mukemmel sartlarda yasamayacak ama cok sevilecek bu bebek be Ozan. Baksana daha dogmadan nasil bir sevgiyle kusatiliyor. Zaten insanin hayatta en cok ihtiyac duydugu, en cok guc aldigi sey boylesine buyuk sevgiler degil mi?

Sanirim bu his de cok ama cok rahatllati beni...

Ailemizin heyecanini anlatamiyorum bile. Annemler, halamlar, yengemler. Izmirde onu heyecavla bekleyen bir suru akrabasi var. Hazirliklara baslanmis bile. Bebegin ne giyeceginden, seneye onunla yapilacak gezilere kadar planlara baslanmis durumda :) Hicbir seye karismiyorum, hatyir demiyorum. herkes hevesini alsin, ne guzel :)

Bir de secilmis ailelerimiz var: arkadaslarimiz. Onlarca teyze ve amcanin arasina gelecek bu minik bebek. Iste izmir ve Istanbulda o teyzeleri ve amcalariyla kucaklatik biz doya doya. Ve ben anladim ki guzel bir dunyaya dogacak bizim bebegimiz. Onu kollayacak, sevecek onlarca teyze ve amcanin arasinda buyuyecek.

Iste galiba biarz da bu yuzden Izmir ve Istanbulda gecen 2 haftadadan sonra daha bir kabullendim hamileligimi. Ve dedim ki iyi ki geliyor bu dunyaya. Iyi ki esirgemiyoruz onu bu sevgiden.

Ve iyi ki var bizi Turkiyede kucaklayan, heyecanimizi paylasan, gobegime dokunup ya sen hadi gel artik diyen butun arkadaslarimiz, sevdiklerimiz. Bana nasil iyi geldi onlarla kucaklasmak, konusmak, onlarla bu heyecani paylasmak anlatamam. Herkese yetisemedim, keske yetisebilseydim de tanidgkim herkesi, bana buradaysan goruselim diyen butun blog ve instagram arkadaslarimi da kucaklayabilseydim. Keske.

Her sey gibi bebek heyecani da paylastikca cogaliyormus bir kez daha anladim ben bu gezide. 

Hamile duygusalligi beni iyice vurmadan ben bu yaziyi bitireyim de yaptiklarimiz baska bir yaziya kalsin o zaman :)

Sozun ozu: Biz donduk Londraya. Aklimiz da kalbimiz de biraz Turkiyede yine ama donduk biz Londraya :)


11 Mayıs 2016 Çarşamba

Izmir'im

Pazar gunu izmir'e geldim ben. Mart basinda gelmistim. Gittim Londradaki isleri ayarladim. Ilk firsatta yine yola koyuldum. Ben boyle seviyorum kacip kacip gelmeyi hele bu sene daha cok seviyorum.

Bu sefer Istanbul akatrmali gelmedim. Londraya biraz daha uzak bir havalani var Stansted. Oradan izmire direk ucuslar var. O havalani bana cok uzak geldiginden hic dusunmuyordum oyle gelmeyi. Ama bu sefer hadi dedim bir deneyeyim. Bir rahat oldu!

Hamileligin de faydsini gordum hem de nasil. Checkin yaparken gorevli bana isterseniz size arkada daha rahat bir koltuk verelim dedi. Tamam dedim. Bana koridoru vermis ve yanimda kimseler yok. Kalkip dansedecektim ucakta sevincten. Oh raahat rahat geldim. Ve Londradan Izmire ucus sadece 3 saat 20 dakika surdu. Varsin Stansted uzak olsun, uygun bilet buldukca ben artik oradayim :)



Izmir gunleri guzel geciyor her zaman ki gibi. Hava nefis. Canim Izmir!

Pazartesi aksamustu annemin tesvikiyle kuafore gidip sacarimi yeniden kisa kestirdim. sanirim kisa sacin rahatina alisinca uzun sac donulmez bir mazi oluyor. Nasil rahatldim anlatamam :) Haziar kuafore gitmisken kaslarimi da aldirdim bir de tirnaklarimi torpuletip oje surdurdum. Bakim gibisi yok! 

Sonra anneme dedim ki anne yenilendim resmen. Hani arabalarin 20.000 bakimi oluyor ya bu benimki de o hesap. Hamilelikte 20 hafta bakimi :)

Dun karnimdaki bebegi genis ailemizle de tanistirdik. Halalarimla beraberdik. Herkes yuzumden once karnima bakiyor. Bana sarilmadan once karnimi oksuyor. Simdiden rol calmaya basladi bizdik :) Hani bendim en ozlenen, hani bendim cok sevilen. Anladim ki ailem icin de artik bir bidik var ki benden ote :)

Seviyorum aile iliskilerini. Akrabalarimizi, komsularimizi gormeyi. Onlarin bana ve daha simdiden bebege bunca ilgi gostermesini. Hic sikayetim yok. Hamileligin en guzel yanlarindan biri o ustunuze akan sevgi bence. Herkesin resmen gozlerinin icinden sefkat tasiyor. Keyfini cikariyorum. Hem de sonuna kadar.

Sadece ailem, tanisiklarimiz degil ilgi gosteren. Disarida da ilgi goruyorummmmmm Turkiyede. Hala(!) cok hamile gozukmedigimden sokakta rahat yuruyorum. Ama bir ortamdaysak ve hamilelik bahsi acildiysa hoppp herkes sorular sormaya yorumlar yapmaya balsiyor. Hah diyorum, evet Turkiyedeyim karisanim cok :) 

Gecen gun ben kuafordeyken yandaki teyze beni baya bir inceledi. Sonra "kizim ama sen biarz bogazini tut bence dedi. Bak yuzun ne guzel ama bu yasta gobek yapmissin olmaz, dikkat et" dedi. 
Sastim kaldim. 
Sonra kuafor bilmemne hanim teyze, hamile hem de 4,5 aylik diyince ayni teyze "e ama ye yavrum azcik hamile oldugun belli olsun" dedi :)
dedim teyzecim yiyeyim mi bogazimi mi tutatyim, sen de tutarsiz mesajlar veriyorsun ama :)


Sonra bu sabah kendime bir kot etek alayim diye kemeraltina gittim. Annem bugun yeniden kemoterapi aliyor, ve tabi ki beni hastanede istemiyor. Ben de hadi dedim, o yokken haledeyim sunu. Sokaklar bombostu ve hava oyle guzeldi ki. Iyi ki gitmisim. O yuruyus bana nasil iyi geldil anlatamam. Yalniz biraz erken gitmisim daha dukkanlar bile acilmamisti :)

Neyse bir dukkana girdim, teyze bana etek verdi denedim. Begenmedim. Gidicem teyze birakmiyor. Ama soyle dururmus etek, ama boyle. Yahu etek dar. ben hamileligimin en buyuyecegim samanlarina gelmisim niye daracik etek alayim Ben teyzecim bana cok dar olur 1-2 aya o etek diyince, teyze ne dese begenirsiniz? Cok yemeyecekmisim, kilo almayacakmisim, bilincli olacakmisim, eski kafalilik etmeyecekmisim, yuruyuz yapacakmisim o zaman fit kalirmisim. sanirsiniz teyze her gun beni izliyor ve ben her gun kendimi nutella kavanozlarina vuruyorum :) Hayir ben ne yesem, ne yapsam bana su an bile dar olan bir etege 1-2 aya nasil sigabilirim ki? Yani tamam ilk kez hamile kaliyorum ama buyuyecek bu gobek sonucta degil mi :)

Ben kisitli bir sure burada oldugum icin, bunlar beni rahatsiz etmiyor. Guluyorum geciyorum. Bunlarin bile keyfini cikarmaya calisiyorum. Ama surekli burada olsan, ye, yeme, az ye, su ic, findik ye, kayisi yeme falan seklindeki bitmez yorumlar devam ediyorsa insan bunalabilir bence. Ben bunalabilirdim sanirim. :)

Bu arada sonra kendime baska bir dukkandan etek aldim. hem de icime sinerek aldim. Laf aramizda hamile kiyafetleri burada ingiltereye gore cok daha ucuz. O yuzden alisverisimi buradan yapiyorum. Zaten su ana kadar sadece 1 pantalon 2 ust almistim bir de evde giymek icin tayt almistim. Simdi bir etek ve bir esofman alti eklendi aralarina. belki bir pantalon daha alirim bakalim. 

Iste boyle geciyor Imirde hayat. Annemler hastaneden gelene kadar ben ofisle ilgili isleri toparlayacagim. Sonra sohbet ederiz annemle. 

Haydi bana musade. Baya uzun yazmisim zaten. Bir de sokaktan gevrekci geciyor da kacirmayayim.  Bak sukkandaki teyze olsaydi kizardi simdi bana yeme diye. O da hakli ama napayim sokak gevregi gibisi yok :)

9 Mayıs 2016 Pazartesi

O bir...

KIZ :)


Kiz diyenleri alkisliyoruz efendim. Erkek diyenleri de alkisliyoruz ama. Bir de benimle eglendiginiz icin hepinizi kucakliyorum ayrica :)

Bir onceki yazida yazmayi unutmusum. Gonca teyzesi bu oyuna soyle bir kural getirmisti. Tahminleri tutanlar bebise tilkili zibin alacak. Tahminleri tutmayanlar da bebise tilkili zibin alacak. Cok adil bir oyun gordugunuz uzere :) E artik bekleriz zibinlari :) Saka saka :)))

Cuma gunu ben baya gergindim bebegimizi gormeye gitmeden once. Son birkac aksamdir kotu ruyalar goruyordum. Saglikli mi acaba? Acaba gercekten buyudu mu? Acaba hersey yolunda mi? Bu endiseler bir sure sonra bitecek mi? Yoksa hayatimin bundan sonrasinda hep endiseli mi olacagim? Nasil sabrediyorsunuz siz bu endiselere yahu? Bir ara bu konuda konusalim kidemli anneler :)

Son ana kadar, ya kendine gel, tabi ki saglikli diye telkin edebiliyordum kendimi. Ama itiraf ediyorum Cuma sabahi gecmek bilmedi. Hakikaten Cuma sabahindan itibaren kizmis erkekmis gozumde bile degildi. yeter ki saglikli olsun. yeter ki saglikli olsun...

Ve gittik hastaneye...

O minnak ayaklar buyumus. Kollar buyumus. Kafa artik bildiginiz insan kafasi. (yani tabi ki onceden de insandi bu yavrucak ama gelin kabul edelim baslarda cok kucukler yahu, anlasilmiyor :)) Bir minnacik kalp orada baya kuvvetli atiyor :) 

Doktor tek tek organlarini kontrol ederken, kelimenin tam anlamiyla benim yuregim agzimdaydi. Ne zaman ki her sey yolunda dedi, sanirim o zaman bir derin nefes alabildim. Saglikli bebegimiz bizim..

Sonra, e siz cinsiyeti ogrenmek istemiyor musunuz dedi doktor, Hakikaten unutmustuk bile. Oyle nefesimizi tutmus ekrana bakiyorduk o ana kadar. Hayir ben hala tam olarak doktorun soyledigi her seyi goremiyorum. Yalan mi soyleyeyim yani goremiyorum. Eliyle yuzunu kapatti diyor. Zaten eli ve yuzu ayri ayri zor seciyorum. Ikisi bir arada biraz fazla zor :) Insan bir de vay arkadas ben niye goremiyorum diye de dusunuyor hani. Surada ruhani duygulari yukselmis bir insanoglu bir anne adayi olarak biricik yavrumuzun elini yuzunu ayirt edemem de ayip degil mi yani?  Mikemmel olamadigimizdan diye avutuyoruz kendimizi :) Mikemel olsaydim iste doktodan once anlardim :)

Neyse konumuza donersek....

Iste doktor sorunca cinsiyeti ogrenmek istiyor musunuz diye hah dedik evet cinsiyet, bilmek istiyoruz.
Ve iste o zaman ogrendik ki bizim bir kizimiz olacakmis. 
Bir minnak gelecekmis, saclari iki kuyruk toplanacakmis :)
Bir minnak gelcekmis de bicir bicir konusacakmis.
Gulcin ve Ozan bir kiz bebek bekliyormus :)

Karnimda minik, minnacik, saglikli ve oldukca enerjik bir kiz bebek var:)
Kizimiz...
O aksam gittik ve kizimizin saglikli olusunu kutladik Ozanla. 
Hosgeliyorsun dedik..
Hosgeliyorsun kizimiz...
Hosgeliyorsun hayatimiza :)

6 Mayıs 2016 Cuma

Kiz mi? Erkek mi?

Bir kizimiz olsun. Saclarini iki kuyruk toplayalim. Bicir bicir konussun, Bilmisligine gulelim, gulelim.
Bir oglumuz olsun. O'na pantalon askilari alalim. Oglan cocuklarinin bebekligi daha uzun suruyor sanki. Yarim yamalak konusmalarina gulelim, gulelim.

20. hafta geride kalmis, 21. hafta baslamisken biz bugun gidecegimiz doktor kontrolune hazirlaniyoruz. Bu kontrolde bebegimizin artik hepsi olusmus olmasi gereken organlarina bakilacak. Umarim her sey yolundadir. Umarim. Ve evet, ayni zamanda bebegimizin cinsiyeti belli olacak. Acaba bizim bidik kiz mi yoksa erkek mi olacak?

Merak ediyoruz, tabi ki. Ama bizden cok daha fazla merak edenler var. Oncelikle annemler, sonra kuzenlerim, arkadaslarimiz, ofistekiler. Ne zaman birisyle karsilassam konu buraya geliyor. Cinsiyetini ogrendiniz mi?

Ingilterede bebegin cinsiyetini ogrenmemek de cok yaygin. Dogumda ogreniyorlar cinsiyeti genelde. Eminim onun da tadi baskadir. Ama biz dayanamayacagiz sanirim. Ogrenelim diyoruz. Acaba artik sabahlari bize tekmeler atan bu minnak kiz mi, erkek mi?

Bir de tercihiniz var mi diye soruyorlar cok. Yok. Ben aslinda baslarda bebegimizin erkek olacagini dusunuyordum hep. Ve o zamanlar kiz mi olsaydi acaba diyordum. Hani kizlarin elbiseleri daha cicili bicili, hem bana arkadas da olur. Sonra bebegimiz kizmis gibi gelmeye basladi bana. O zaman da acaba erkek mi olsaydi diye dusunmeye basladim. Erkek cocuklari annelerine cok duskun olurmus. Hem ne zaman bebek magazasina girsek o mavili kiyafetlere de gidiyor elim.

Sonucta anladim ki bir tercihim yok benim. Ilk defa yasayacagim(iz) bir duygu. Ne farkeder ki kiz olmus, erkek olmus. Bebegimiz dogsun, saglikli olsun gercekten baska hicbir sey umurumda degil.

Ozan hep farketmez dedi basindan beri. Onu kiz babasi olarak dusunebiliyorum. Eminim kizimiz O'na bayilacak. Ama Onu erkek babasi olarak da dusunebiliyorum. Eminim oglumuz olursa babasi en yakin arkadasi olacak. 

Anne , baba adaylari olarak cekimseriz yani. Ama ogrenmek istiyoruz o kesin. Niye derseniz? Bilmiyorum. Belli bir sebep yok. Ama bilmek istiyoruz. O kadarini biliyoruz sadece. Gectigimiz haftalarda daha cok bilmek istiyordum ben. Icimde tatli bir heyecan vardi. Bu hafta basindan beriyse o tatli heyecanin yanina bolca endise eklendi. Acaba saglikli mi? Acaba iyi buyutebildim mi onu. Acaba tum organlari gelismesi gerektigi gibi gelisti mi? Nolur hersey yolunda olsun...

Dedim ya cinsiyeti konusunda merak bizden cok daha fazla etrafimizda aslinda. Sirket arkadaslarimin onerisiyle bahisleri actik :) Kiz diyenler, erkek diyenlerden onde. Ama erkek diyenler genelde ofistekiler. Anlamadim bu farkin sebebini :)

Sonucta Ingiltere, Turkiye ve diger baska dis temsilciliklerde yapilan tahminlere gore "Bu bidik kiz" diyenler %65. Ama erkek diyen %35i de evde zor tutuyoruz yani :) Gonca teyzesinin hemen hemen her gun fikir degistirdigini dusunursek erkek diyenler de one gecebilir soyleyeyim. 

Iste biz de boyle egleniyoruz. Bir de merakla bugun ogleden sonrayi bekliyoruz. 
E haydi siz de katilin tahminlere ve eglencemize. Sizce biz kiz bebek mi, erkek bebek mi bekliyoruz :)
Bu kadarcik da eglenelim ama degil mi :)

4 Mayıs 2016 Çarşamba

20. hafta = Yolun yarisi

Hamileligimin 21. haftasi basladi. zaman hizli gecmiyor zaman ucuyor,
Baya onemli bir noktaya ulasmisim megerse, kitaplara falan bakinca anladim. Resmen yolun yarisi bitti.
Ne zaman gelecegini bebegimizin sececegini dusunursek belki de bir 20 haftamiz daha yok bile. Ama umarim vardir. Lutfen lutfen olsun :)

Cumartesi gunu donup bir gectigimiz 20 haftayi dusundum.
Ne heyecanli, ne telasli, ne uzgun, ne sevincli, ne saskin gunler gecti su 20 haftada. 
Her ne olursa olsun, guzeldi ama diyorum. Gercekten guzeldi bu 20 hafta. Cok guzeldi bu 20 hafta. 
Ve iste bizim bidik 20 haftalik oldu da disaridan farkedilir bile oldu :)


Sevdim ben hamilelik halini.
Baslarda ve bazen hala bu duruma cok alisamasam da, durumu cok kabullenemesem de, hala cogu zaman hamile oldugumu unutuyor olsam da sevdim ben hamilelik halini. Guzel gecti, geciyor, cok sukur.

Bir kere kafasi guzel.
Tamam alkol alamiyorsun ama kafada surekli bir 3 kadeh sarap icmis dumani mevcut :) Sapsal bir siritma, ya hersey halledilir modu, elbet guzel olacak hissi. Sanirsiniz sabah aksam sarap sisesi elimde :)

Sonra saglikli bir sey. 
Dusunsenize aylardir olabildigince zararli kabul edilen hicbir seyi yapmiyorum resmen. Alkol yok, sigara zaten yoktu. Abur cubur olabildigince azaldi. (petibor abucubur sayilmasin ama :) Gunde en az 2 litre su iciyorum. Atistirmalik dediginiz sey ceviz badem falan hep saglikli. Elimde firsat buldukca bir meyve tabagi.Aldigin vitaminleri de susunursen ben heralde cocuklugumdan beri hic bu kadar saglikli beslendigim bir donem gecirmedim.
Neresinden baksaniz benim diyen detoks halt etmis yahu hamileligin yaninda :)



Sonra enerjisi guzel.
Ben cok sukur ilk trimestirda da oyle cok halsizlik cekmedim. Sansliydim cok sukur. Ama bu 2. trimestir var ya bir harika dostum! Vay arkadas on kaplan gucu geliyormus hamileye bu 2. trimestirda diyenler hakliymis. Ha o enerji geldi mi ben zaten normalde de hareketli bir insan oldugumdan durumu iyice abartabiliyorum. Yerimde bir durmayinca sonucta tabi cok yoruluyorum, O kadar ortada dolanmasam iyi tabi de...
Cok guzel bir enerjisi var ya hakikaten sevdim :)


Ha zorlugu hic mi yoktu su 20 haftanin?
Vardi tabi ki.
Fiziksel olarak, benim de bulantilarim oldu, ben de cok halsiz oldum, ben de bazi gunler yerimden kalkmak istemedim. Karnim agridi, midem yandi, belim sirtim hey biz de buradayiz dedi. 
Duygusal olarak, benim de hormonlarim duygularimi eline aldi top gibi oynadi. Bazen gozyasim bitmedi. Bazense gulmekten gozumden yas geldi.
Velhasil kealm oyle hep mutlu pitircik halinde degilim. degildim.
Ama yine de sansli bir hamilelik geciriyorum cok sukur. Farkindayim ve her gun buna sukrediyorum.

Bir yandan tam zamanli calistigim gercekten yogun bir isim var, burada 2 basimiza kurdugumuz tum sorumlulugu bizim omuzlarimizda olan, kimseyle yukunu paylasamadigimiz bir hayat var, ve Turkiyede dusunmem gereken bir suru sey var.
Ustelik hamileyim benden sonrasi tufan diyen bir insan degilim biliyorsunuz. (cok sukur:))

Elbette ben de zorlandim, hem de bazen cok zorlandim, hala da bazen cok zorlaniyorum. Dun mesela 2 kere kustum. Birinde toplantida cumlemi yarim birakip ciktim, dondum tamamladim :) Aslinda her seyi dogru yapmistim. Iyi beslenmistim, stressizdim falan filan. Ama oluyor iste. 


Ne zaman boyle bir sey olsa, e olacak dedim, diyorum kendime. Bu bedende de bir bebek buyuyor bu kadar da olacak. Hastalik degil ki bu hamilelik, sikayet edecek bir sey yok... Ustelik bak ne kadar zor gecirenler var bu donemleri. Sen sanslisin sukret. Sukrediyorum. Ama ileride, arada sirada sikayet de edebilirim yani o hakkim da sakli kalsin iyi mi :) 

Oyle boyle derken gecti iste 20 hafta.
Ve ben geriye baktigimda gulumsuyorum hem de cok gulumsuyorum.
Dolu dolu gecti. Su 20 haftada annemleri gordum, arkadaslarimi gordum (cikip cikip geldiler ya hepsini cok cok seviyorum), is yerinde guzel vakit gecirdim, Ozanla basbasa kalabilecegimiz her anin tadini cikardim.
Daha ne ister ki bir insan 20 haftaciktan?


Iste o yuzden bu harika 20 hafta icin hayata tesekkur ediyorum.
Bunu cok yapmam biliyorsunuz ama gulumsedigim, anin tadini cikarmaya odaklandigim, olumlu kalmayi basardigim icin bir de kendimi tebrik ediyorum. Tabi bu hislerin cogu hormonlardan olabilir, onlara da bir selam cakayim.

Ve tabi...
Yanimda olan bana destek olan herkese tum aileme, arkadaslarima ve size blog ve instagram arkadaslarima cok ama cok tesekkur ediyorum. hem de cok. Yazdiginiz her yorum, aldigim her mail, telefonuma dusen her mesaj, sesinizi duydugum her an cok degerliydi. Bazen benden cok heyecanlandiginiz oldu (ozellikle Goncam ve urunum :)), bazen beni heyecanlandirdiginiz, sakinlestirdiginiz, yureklendirdiginiz, cokca da mutlu ettiginiz. Cok sanliyim, sagolun :)

Bir de Ozan'a cok ama cok tesekkur ediyorum.
Aglamak istedigimde de gulmek istedigimde de, yasadigim her duyguda hic beni sorglamadan kucagini bana actigi icin, hep kulagima iyiyiz, iyi olacagiz dedigi icin, Ozan oldugu, Ozan kaldigi icin. 

Ama en cok bebegimize tesekkur etmek istiyorum. 
Oncelikle orada oldugu icin. Sonra simdiden hayatimiza boylesine guzel uyum saglayiverdigi icin. Ve ben ne hissedersem hissedeyim orada oyle guzel varolmaya devam ettigi, hayatimiza tutundugu, bizimle olmayi sectigi icin. Canim benim...


Bunlar da ilginizi cekebilir

Related Posts with Thumbnails